Και κρύβομαι στο αντίο..

Αγάπης Επαίτης στη ζωή μου Ξένος..

Το λιβάδι που δακρύζει..

Ασπάζεται υμάς Λουκάς ο Ιατρός, ο αγαπητός...

2o ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΕ ΤΗ

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 50 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ (ΒΟΪΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ) ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

(1877 -1961)

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΗΣ ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΚΑΙ

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ


11 ΚΑΙ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011
ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ


ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ




ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ 
ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Μοιρολόι

Σαν σήμερα..

Η Παναΐα λειτουργά...

Εκεί που τα Άγια Μυστήρια δεν τελούνται για τους παρόντες, άλλα κυρίως και εξαιρέτως για την Παναγία μας, για τους Πατριάρχας, τους Αποστόλους, τους Μάρτυρας και για τους εν πίστει ορθοδόξω τετελειωμένoυς πατέρας κι αδελφούς ημών. 

Εκεί που η Παναΐα λειτουργά κι ο ηγούμενον κοιμάται, τερέστεν οματόπα μου, πάω κι αρωθυμάτε...

Πόντος 15 Αυγούστου 2010

Το γεφύρι της Άρτας..

Η χειμωνιάτικη λιακάδα φώτιζε τις σελίδες της κυριακάτικης εφημερίδας. Πολύ χαρτί, περισσότερο μελάνι και λιγότερα νέα. Το βλέμμα αδιάφορα περιτριγυρίζει ανάμεσα σε γράμματα, σχήματα, εικόνες και χρώματα. Ζητά πρόκληση για να σταθεί. Ψάχνει για κάτι ουσιαστικό που σπάνια πλέον συναντά. Ξαφνικά το νωχελικό γύρισμα της σελίδας σταματά. Μια εικόνα γίνεται αιτία, το ενδιαφέρον να πατήσει φρένο στην αδιαφορία και το βλέμμα να κοντοσταθεί μπροστά της.

Ένα γεφύρι της εποχής της τουρκοκρατίας και μια σύγχρονη γέφυρα, κατασκευαστικό έργο των τελευταίων είκοσι ετών. Το παλιό γεφύρι όμορφο, στητό, αγέρωχο, λες και η κομψή καμπύλη του, είναι δεμένη με νήμα αόρατο που η άλλη άκρη του χάνεται στου ουρανού τα βάθη. Η σύγχρονη γέφυρα, αρκετοί τόνοι μπετόν, ριγμένοι μέσα στο ρέμα, αφού η τελευταία νεροποντή παρέσυρε μαζί με τη γέφυρα, τη μελέτη, την επίβλεψη, τα σύγχρονα ανθεκτικά υλικά, τα μηχανήματα με τις φοβερές κατασκευαστικές προδιαγραφές και μερικά εκατομμύρια που δαπανήθηκαν. Κάτω από την εικόνα ένα μικρό κείμενο, σαν τραπέζι του πινγκ-πονγκ έμοιαζε, που ο ένας πέταγε το μπαλάκι της ευθύνης στον άλλον. Ο δήμαρχος πέταξε την ευθύνη στο νομάρχη, ο νομάρχης με τη σειρά του στο υπουργείο, το υπουργείο στην κατασκευαστική εταιρία και η εταιρία στον κακό (μας) τον καιρό. Συνήθως φταίνε η προηγούμενοι, αλλά πάντα την πληρώνουν οι επόμενοι… 

Μειδίασα βλέποντας τα πνευματικά γονίδια του Αδάμ, εγκατεστημένα στο σκληρό δίσκο. Η μετακίνηση όμως του βλέμματος από το κείμενο στην εικόνα συνέλαβε τον πραγματικό δράστη. Κοίταξα με προσοχή το παλιό γεφύρι και τότε χτύπησε την πόρτα της σκέψης μου ο πρωτομάστορας του γεφυριού της Άρτας. Εκείνος που θυσίασε την όμορφη γυναίκα του στα θεμέλια του έργου. Αυτό τελικά απουσιάζει από τα έργα μας, η θυσία, ο κόπος, η προσφορά. Ο πρωτομάστορας έκανε το έργο του βωμό, ιερό θυσιαστήριο, πάνω στο οποίο θυσίασε και θυσιάστηκε. Γι’ αυτό το έργο του έχει ψυχή και παραμένει αθάνατο. Κάθε πέτρα του γεφυριού είναι κολλημένη με τον ιδρώτα του κόπου του και το αίμα της αγάπης του. Τα δικά μας έργα είναι διαποτισμένα από τον εγωισμό μας και στηριγμένα στο συμφέρον και την απάτη και γι’ αυτό είναι καταδικασμένα σε θάνατο. Τρανό παράδειγμα τα ίδια μας τα παιδιά. 

«Εάν έβαζα θυσία, τα έργα των χειρών μου δε θα ήτανε χάρτινα είδωλα νεκρά», σκέφτηκα και… γύρισα σελίδα.

Περιοδικό Ευροκλύδων 

Τεύχος 35, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2011

Γεννήθηκε η ευσπλαχνία...

Ο Πατήρ ευδόκησεν, ο Λόγος σάρξ εγένετο και η Παρθένος έτεκεν..
Αστήρ μηνύει, Μάγοι προσκυνούσι, Ποιμένες θαυμάζουσι, η κτίσις αγάλλεται..
Ανέτειλε ο Ήλιος της δικαιοσύνης.
Ο δεσμός ελύθη, ο Παράδεισος ηνεώχθη, ο όφις κατηργήθη..
Ο Άναρχος άρχεται.
Η Αλήθεια φανερώθηκε. Γεννήθηκε η ευσπλαχνία...


Εξίσου υπέροχη και η περιγραφή του Τάσου Λειβαδίτη

"Η γέννηση"

Εν' άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου 'δειξε πάνω στο
κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. "Είδες, μου λέει-
γεννήθηκε η ευσπλαχνία". Έσκυψα τότε το κεφάλι
κι έκλαψα κι εγώ,
γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε
θά ΄χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ' αυτό...

Χρόνια Πολλά σε όλους

Τι να το κάνει ένας καλόγερος το κινητό, αφήστε που βλάπτει κιόλας...

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Ἀντώνιος Κόμπος ἐγεννήθη τῷ 1920 εἰς Ἄργος Ἀργολίδος. Ὑπῆρξε ἀπόφοιτος τῆς Μαρασλείου Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν καὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Μετεξεπαιδεύθη εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ὀξφόρδης καὶ Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητὴς καὶ Διευθυντὴς Ἱερατικῶν Σχολῶν. Κατὰ τὰ ἔτη 1971-74 ὑπηρέτησεν ὡς Ἱεροκήρυξ εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας. Διάκονος ἐχειροτονήθη εἰς τὰς 3.12.67, πρεσβύτερος δὲ εἰς τὰς 4.12.67. Τὴν 23ην Μαΐου 1974 ἐξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης. Ἐξέδωκεν ἀξιόλογα ἐπιστημονικὰ ἔργα. Ἐδημοσίευσε βιβλιοκρισίας καὶ ἄρθρα ἐποικοδομητικὰ εἰς διάφορα περιοδικά. Ἐκοιμήθῃ ἐν Κυρίῳ τῇ 17ῃ Δεκεμβρίου 2005.

Σύντομο βιογραφικό, ἀπὸ τὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἔτους 2005.



Τον χαρακτηρίζουν «ασκητή της πόλης». Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ο ίδιος το μητροπολιτικό σπίτι, δεν χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο, ενώ σπάνια μιλά και στο σταθερό. Επισκέπτεται την Αθήνα για να συμμετάσχει στις Συνόδους χρησιμοποιώντας... το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, κάνει περιοδείες στα «κουτσοχώρια» με τα πόδια και έχει ξεχάσει πώς είναι τα πλούσια αρχιερατικά άμφια. «Εγώ είμαι ένας καλόγερος», επιμένει ο ίδιος.

«Τι να το κάνει ένας καλόγερος το κινητό, αφήστε που βλάπτει κιόλας», απαντά με χαμόγελο στην παρατήρηση των «ΝΕΩΝ», ότι δεν ακολουθεί την τεχνολογία. «Εγώ είχα γέροντα τον Μητροπολίτη Κορινθίας, που πήγε μετά στην Αμερική. Αυτός μου είχε πει ότι ο επίσκοπος είναι καλόγερος και έτσι πρέπει να είναι». Όταν καλείται να σχολιάσει το ότι δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλους μητροπολίτες, περιορίζεται να πει πως «πρέπει να έχουμε ακτημοσύνη, καρτερία και παρθενία, αυτές είναι οι αρετές του μοναχού».

«Άγιος άνθρωπος». Οι κάτοικοι της Σιάτιστας κάνουν λόγο για «άγιο άνθρωπο», που είναι κλειστός, δεν δίνει δικαιώματα και ζει όπως οι καλόγεροι. Μερικοί υποστηρίζουν ότι έχει περιορισμένη παρουσία στα κοινά, τονίζοντας πάντως ότι αποτελεί «στάση ζωής» για τον ίδιο. «Είναι κάτι παραπάνω από καλός. Δεν είναι διακοσμητικός, αρνείται τα λούσα και τις πολυτέλειες, ούτε αυτοκίνητο δεν έχει», είπε ο κ. Γιώργος Ράμος, που διατηρεί περίπτερο στη Σιάτιστα. «Τι σχέση μπορεί να έχει αυτός ο μητροπολίτης με τους άλλους, που έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων», συμπληρώνει ο κ. Νίκος Τζάλας.

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης απαντά με χαμόγελο σε όλα. Όταν όμως καλείται να σχολιάσει τα σκάνδαλα που συνταράσσουν το τελευταίο διάστημα την Εκκλησία της Ελλάδος, παίρνει αποστάσεις. «Δεν θα κρίνω κανέναν, εγώ είμαι πιο αμαρτωλός απ' όλους, δεν μπορώ να πω τίποτε. H Ιεραρχία αποφάσισε να γίνει κάθαρση», λέει και κλείνει το θέμα.

Είναι πρόθυμος να ξεναγήσει στα διαμερίσματα της Μητρόπολης, ενώ παράλληλα ικανοποιεί όλα τα αιτήματα υπαλλήλων και μοναχών. H μοναχή Ειρήνη, από το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, που επισκέφθηκε τη Μητρόπολη για δουλειές του μοναστηριού, λέει: «Δεν τον βλέπετε, πόσο ταπεινός είναι; Ακόμη και τα ράσα του τα πλένει ο ίδιος, δεν αφήνει κανέναν να τον βοηθήσει».

«Είναι κατ' ουσίαν ασκητής, ζει γι' αυτό που τάχθηκε, που δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα», υποστήριξε ο υπάλληλος της Μητρόπολης κ. Ζήσης Γούτας. Ο Μητροπολίτης ασχολείται και με τις δουλειές, εξυπηρετώντας τον κόσμο που έρχεται να τον συναντήσει. «Δεν αρνείται σε κανέναν να ασχοληθεί με το πρόβλημά του».

Τα Νέα 5 Μαρτίου 2005

Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση...

Ἄρχισε ψύχρα.
Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση...
Ὡς χθὲς ἀκόμα ὅλα ἔρχονταν.
Ζέστες, ἡ διάθεση γιὰ φῶς,
λόγια, πουλιά...
Φεύγουν τὰ πουλιά, ἀκολουθοῦν τὰ λόγια
ἡ μία ἐρήμωση τραβάει πίσω τῆς τὴν ἄλλη
μὲ λύπη αὐτοδίδακτη...
Τα παράθυρα ενδίδουν...
(Κ.Δημουλά, Οι αποδημητικές καλημέρες )

Η μία ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη…
Στην ερημία των πόλεων τα παράθυρα ενδίδουν όλο και συχνότερα πλέον. Σφαλιστά και αποφασισμένα -όσο ποτέ- να μην μας επιτρέψουν να μυρίσουμε το φθινόπωρο. Μας στερούν τη βροχή, μας κρύβουν τη θέα, μας χωρίζουν από τον διπλανό, τον άλλο..
Κατά την γνωστή φράση «ποτέ τα σπίτια των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά, αλλά και ποτέ οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά..»
Από την άλλη, κατά τον Αρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη είναι απόλυτα ειλικρινής ο Σαρτρ και αντιπροσωπεύει έναν πολιτισμό και μια στάση ζωής, όταν λέει ότι η κόλαση μου είναι οι άλλοι. Και είναι αντίστοιχα απόλυτα ειλικρινής και αντιπροσωπεύει έναν άλλο πολιτισμό ο ανώνυμος Αββάς του γεροντικού, που λέει: «Είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου..»

Ας κάνει ο καθένας τις επιλογές του.

Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου..

Seaweed from Tell No One on Vimeo.

Καλό μήνα..

ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός...

τὸν ποιοῦντα ἀεὶ μεθ' ἡμῶν μεγάλα τε καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός... (Ακολουθία του Μεσονυκτικου)

Ο βηματοδότης κι ο Φωτοδότης...

Είναι μεγάλος τύραννος η καθημερινότητά μου. Έχει συμμάχους τα πάθη μου, τις συνήθειές μου, όλα αυτά που δημιούργησα μέσα μου και έχτισα γύρω μου. Αυτός ο δικτάτορας, που εγώ γέννησα, καθορίζει τον βηματισμό της ζωής μου. Προσπάθησα κάτι να αλλάξω. Έστω ένα βήμα από τον χορό της κάθε ημέρας. Την στιγμή που τόλμησα το «περπάτημα» της αλλαγής, οι συγχορευτές μου τραβώντας με, με επανέφεραν. Αισθάνομαι την αδυναμία μου. Κάποιον ανατόμο αναζητώ. Να ανοίξει βαθιά την ύπαρξή μου και να τοποθετήσει ένα βηματοδότη πνευματικό. Να αλλάξει ο ρυθμός από μέσα μου. Εκεί είναι η αιτία της κατάστασής μου, μέσα μου. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία, η βασιλεία, μέσα μου. Χειρουργός μου η Εκκλησία. Βηματοδότης η Σαρακοστή. Έτσι μόνο θα αλλάξει τροχιά η ψυχή μου. Η ταχυπαλμία της ταραχής υποχωρεί, μετά τη επέμβαση. Η ειρήνη καταλαμβάνει σιγά – σιγά κάθε αρτηρία. Αφήνεις τα χέρια απ’ όσους και όσα κρατάς και σε κρατούν. Νιώθεις ασφάλεια αφού οι νοσηλευτές, που συνοδεύουν τα νέα σου βήματα, είναι μαθητές του έμπειρου χειρουργού. Ο καθένας τους έχει να σου δώσει ένα μέρος της θεραπείας.

Πρώτοι σε επισκέπτονται αυτοί, που την εικόνα του Θεού θέλησαν ως κέντρο της ζωής τους να κρατήσουν. Είναι όλοι αυτοί που πίστεψαν ότι μόνο μέσα στην εικόνα του Θεού το αληθινό πρόσωπό του ανθρώπου φαίνεται και μέσα στο αληθινό πρόσωπο ο ίδιος ο Θεός αποκαλύπτεται. Μπορεί το χέρι του Αγίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Γρηγορίου του Παλαμά, που θα σε κρατήσει, να φαίνεται αδύνατο αλλά δεν είναι αδύναμο. Σταθερά, θα σε βάλει στο ρυθμό ψιθυρίζοντας σου τον ήχο "Φώτισόν μου το σκότος". Αυτό είναι. Συναίσθηση του σκοταδιού που το πάντρεμά μου με την αμαρτία γέννησε. Ο ήχος του Αγίου σε αναζήτηση του φωτός με σπρώχνει. Ένιωσα το κρεβάτι του χειρουργείου και της θεραπείας μου σκληρό. Το πρόσεξα και είδα το σχήμα του Σταυρού να έχει. Μόνο πάνω σε αυτό, ευτυχείς επεμβάσεις γίνονται. Εκεί έγινε και η πρώτη εγχείρηση. Εκεί νικήθηκε ο θάνατος. Αυτός είναι ο τόπος της μετάγγισης αίματος από τον Θεό στον άνθρωπο.

Ο ξερακιανός καλόγερος, με το καμένο, από τον ήλιο της ερήμου πρόσωπο, έρχεται να σε διδάξει μια δύσκολη χορευτική φιγούρα. Είναι το ανέβασμα πάνω σε μία σκάλα. Η μία της άκρη στη γη στηρίζεται, η άλλη στον ουρανό ακουμπά. Σε τρομάζει το ύψος. Ο ίλιγγος φτερούγισμα μέσα στο στήθος προκαλεί. Μια μικρή σεισμική δόνηση. Ο Σιναΐτης ασκητής, ο Ιωάννης θα σου μαρτυρήσει την μέθοδο. "Αγάπη να έχεις, αυτή θα σε υψώσει (αυτή μήπως και τον Χριστό στο Σταυρό δεν ύψωσε;), ταπείνωση να έχεις, αυτή θα σε κρατήσει στο ύψος που κατέκτησες".

Θα δυσκολευτείς να ξεχωρίσεις αν ο επόμενος επισκέπτης είναι άντρας ή γυναίκα. Η άσκηση έχει σβήσει τα χαρακτηριστικά του. Τα έσβησε μαζί με την αμαρτία που είχε γίνει ένα με αυτά. Γυναίκα είναι. Μαρία την λένε και κατάγεται από την Αίγυπτο. Είναι γυναίκα με φρόνημα και δύναμη ανδρική. "Πρόσεξε", θα σου πει. "Μη φοβηθείς, μην απελπιστείς, μη γυρίσεις πίσω. Είναι ο χορός της αμαρτίας που πριν ακολουθούσες – βλασφημία για την φύση σου. Δεν θα σου λείψει τίποτα. Δώσου σε Εκείνον. Αυτός θα σε τρέφει και θα σε σκεπάζει με τον λόγο Του". Ίσως η ψυχή να ποθήσει στον παλιό ρυθμό της να επιστρέψει. Εκεί ο λόγος του Αγίου Ανδρέου Κρήτης σαν χέρι που πιέζει δυνατά τον θώρακα σε κάνει να αναφωνήσεις "Ψυχή μου, Ψυχή μου, ανάστα τι καθεύδεις;!!!"

Και ο χορός φτάνει στον προορισμό του. Όλοι οι συνοδοί σου και εσύ στέκεστε μέσα στη νύχτα με το κερί στο χέρι. Ο άγιος Γρηγόριος δεν σου λέει τώρα με τρεμάμενη φωνή από λυγμούς που έχουν περικυκλώσει τις φωνητικές του χορδές "Φώτισόν το σκότος", αλλά με φωνή που διαλύει την νεκρική ησυχία και το σκοτάδι της νυχτιάς "Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν". Ο Άγιος της ερήμου του Σινά Ιωάννης, με πρόσωπο φωτεινό, σιγοψάλλει από το σκοτεινό στασίδι του "Χθές συνεθαπτόμοιν σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι…". Η πρώην πόρνη της Αιγύπτου , Μαρία γράφει με τους χειμμάρους των δακρύων της "Καθαρῶν μεν τα αἰσθήσεις και ὀψώμεθα τῷ ἀπροσήτῳ φωτί τῆς ἀναστάσεως…".

Και όλοι μαζί με μία ψυχή:
"Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας
και εν τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος"

Ευροκλύδων Τεύχος 16,

Μάρτιος - Απρίλιος 2007

Είθε ο νέος χρόνος να μας φέρει λιγότερα...

Είθε ο νέος χρόνος να μας φέρει λιγότερα…

λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,

λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,

λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,

λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,

λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.

Κι αν τύχει και φέρει μαζί...

λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση,

λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση,

Ίσως τότε μας χαρίσει...

λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη,

λιγότερη επιπολαιότητα και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα είναι περισσότερα…

Από το Ιστολόγιο του Ν.Δήμου

Ευροκλύδων, Τεύχος 9

Νοέμβριος Δεκέμβριος 2005

Πλήρης ημερών..

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.
Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

Πηγή : In.gr

Eπιποθώ του πλείονος και πάντοτε στενάζω...

Όταν θέλω να τονίσω οτιδήποτε, να το μεγενθύνω, να του δώσω μεγαλύτερες διαστάσεις και κυρίως να παραδεχθώ άτι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, του κολλάω τη λέξη ¨κρίση¨. Είναι αλήθεια ότι λειτουργεί αφυπνιστικά, σα σειρήνα σε καιρό πολέμου. Είναι λέξη μαγνήτης, που τραβά την προσοχή. Γίνεται πυξίδα που χαράζει νέους χάρτες προσανατολισμού. Ρίχνω μια ματιά στην πορεία του ανθρώπου, στην ιστορία. Ωκεανός κρίσεων. Η μια κρίση διαδέχεται την άλλη όπως τα κύματα και όλες μαζί συνθέτουν την εικόνα της φουρτούνας, της ταραχής. Μέσα στα σκοτεινά σπλάχνα αυτού του ωκεανού χάνεται ο άνθρωπος. Χάνεται στην προσπάθεια του να αντιμετωπίσει την κάθε κρίση που σα νάρκη κρύβεται ύπουλα στο επόμενο βήμα του. Βλέπω τον άνθρωπο να προσπαθεί να κρατηθεί στη επιφάνια του ωκεανού. Πώς να κρατηθεί; Πώς να κρατηθεί, όταν πιστεύει ακράδαντα ότι η ευθύνη της κρίσης είναι φορτίο που βαραίνει μόνο τους άλλους. Αγωνίζεται για την κρίση ταυτότητας όταν ο εγωισμός του έριξε την ατομική βόμβα με αποτέλεσμα τον διαμελισμό της προσωπικότητας του. Επαναστατεί στην κρίση των ηθικών αξιών με τα πλέον ανήθικα μέσα. Πρωτοστατεί στον αγώνα για την οικολογική κρίση, αγοράζοντας ένα-δυο οικόπεδα σε πρώην καμμένη δασική έκταση και σκορπίζοντας ψύλλους για να σωθεί η ζωική τροφική αλυσίδα. Όσο για την οικονομική. Εδώ ο αγώνας γίνεται αδυσώπητος, σκληρός. Αγανακτεί, αγχώνεται, απογοητεύεται μοιρολογεί και… ζητά περισσότερα.
Τον βλέπει από μια γωνιά της αιωνιότητας ο Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος και μοιρολογεί κουνώντας το κεφάλι του: «επιποθώ του πλείονος και πάντοτε στενάζω». Όλες αυτές τις αθεράπευτες κρίσεις τις γέννησε η απουσία μιας κρίσης που ο άνθρωπος φρόντισε, να εξορίσει από τη ζωή του, της κρίσης του Θεού. Έκανε οδηγό, την δική του κρίση που έγινε τελικά κρίμα, κατάκριση και καταδίκη του. Διαφορετικό σκηνικό συνθέτει η παρουσία της κρίσης του Θεού. Ο άνθρωπος που την δέχεται μαζεύει τα κομμάτια του και τα ενώνει με τη χάρη, θεωρεί ότι η ευθύνη είναι δικό του φορτίο, η καρδιά του γίνεται πηγή, ξεχειλίζει αγάπη που φτάνει και αγκαλιάζει όλη την κτίση, θεωρεί ότι έχει τα πάντα. Είναι ειρηνικός, αναπαυμένος, μακάριος. Βλέπω τις δυο εικόνες. Την φουρτούνα και την γαλήνη. Τις κρίσεις του ανθρώπου και την κρίση του Θεού. Ξέρω ότι το πρώτο βήμα προς τη δεύτερη εικόνα είναι η άρνηση της κρίσης μου. Αρκεί να σταθώ με συναίσθηση μπροστά στο Χριστό, και να του ψιθυρίσω: Τα είχα όλα μια φορά, μα ήθελα παραπάνω, τι να τα κάνω τώρα πια απόψε που Σε χάνω.
Και… να πίσω στο ωκεανό του ελέους Του.

Ευροκλύδων Τεύχος 28,

Αύγ. Σεπ. Οκτ. 2009

Αντικατοπτρισμοί...

Παρατηρείτε κάτι?

Eσημειώθη εφ΄ ημίν το φώς του προσώπου σου....