Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

ο Λόγος σαρκούται, καί τού Πατρός ου κεχώρισται...

Τή ΚΕ' τού αυτού μηνός, Η κατά σάρκα Γέννησις τού Κυρίου καί Θεού καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Στίχοι

· Θεός τό τεχθέν, η δέ Μήτηρ Παρθένος.
· Τί μείζον άλλο καινόν είδεν η κτίσις;
· Παρθενική Μαρίη Θεόν εικάδι γείνατο πέμπτη.



Ήχος β'

Μέγα καί παράδοξον θαύμα, τετέλεσται σή μερον! Παρθένος τίκτει καί μήτρα ου φθείρεται, ο Λόγος σαρκούται, καί τού Πατρός ου κεχώρισται, Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξάζουσι, καί ημείς σύν αυτοίς εκβοώμεν, Δόξα εν υψίστοις Θεώ, καί επί γής ειρήνη,

Μηναίο μηνός Δεκεμβρίου

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

εί έχεις καρδίαν, δύνασαι σωθήναι...

Το ντοκιμαντέρ, παραγωγής 2009 της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους, αναφέρεται στο ζήτημα της Μονής Εσφιγμένου, το οποίο διαταράσσει από τό 1972 τήν μακραίωνη παράδοση ησυχίας καί αγιασμού πού διασώζεται στό Περιβόλι της Παναγίας, στόν Άθω. Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, με τον κινηματογραφικό φακό του, αποτυπώνει με ευαισθησία και διακριτικότητα τις σκέψεις και τούς προβληματισμούς των Καθηγουμένων των Αγιορειτικών Μονών, των Αντιπροσώπων της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους και άλλων αγιορειτών πατέρων, καταγράφοντας –με φόντο τό μοναδικής ομορφιάς φυσικό περιβάλλον, τα θαυμαστά κτίρια, τούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς, τήν καθημερινή καί λατρευτική ζωή– τήν οπτική μέσα από τήν οποία τοποθετείται η Αθωνική πολιτεία απέναντι στο συγκεκριμένο φαινόμενο.




"Το Άγιον Όρος συγκέντρωσε όλες τις μορφές της μοναχικής ζωής, και δείχνει ότι σέβεται πάρα πολύ τον άνθρωπο, την ελευθερία του και τις προτιμήσεις του, συνδυάζοντας τα εξής πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά: την ποικιλία με την ενότητα. Ενώ είναι ποικίλο, ταυτόχρονα είναι και ενωμένο. Και γι’ αυτό ακριβώς, ενώ μπορούμε να έχουμε την πολυμορφία, την ποικιλία, τις σκέψεις μας, τις απόψεις μας, τα βιώματά μας, δεν μπορούμε και δεν έχουμε το δικαίωμα να διασπάμε την ενότητα..."

Αρχιμ. Ελισαίος, Ηγούμενος Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας


"Ξέρουμε από την παράδοσή μας, ότι πολλοί άγιοι πατέρες έμειναν ακόμη και μόνοι τους μία στιγμή να υπερασπίζονται την ορθοδοξία, αλλά δεν κάνανε σχίσμα. Κάνανε υπομονή και η θεία χάρη τους δικαίωσε και είναι Άγιοι της Εκκλησίας· η πίστη που υποστήριξαν και που έζησαν πρωτίστως επικρατεί σήμερα στην Εκκλησία μας. Αλλά σχίσμα δεν έκαναν..."

Αρχιμ. Τύχων, Ηγούμενος Ι.Μ. Σταυρονικήτα

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Πλήρης ημερών..



Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.
Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.


Πηγή : In.gr

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Περί Σημαιολογίας, του Κ. Γεωργουσόπουλου (ή αλλιώς περί κουρελοπάνων...)


ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
Πριν από πολλά πολλά χρόνια (κοίτα που η Ιστορία πάει να γίνει απίστευτο, στους καιρούς μας, παραμύθι), μια φορά δηλαδή κι έναν καιρό, όπου όλα τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, όταν οι μελανοχίτωνες κατακτητές είχαν κτηνωδώς επιβάλει το «δίκαιο» της βίας στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και πάνω στον Βράχο που συμβόλιζε μέσα στην ιστορία του κόσμου το λίκνο αυτής της Δημοκρατίας, στην Ακρόπολη, είχαν κατεβάσει το σύμβολο της Ανεξαρτησίας της, της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης κάθε λαού, τη Σημαία, δύο αμούστακα παιδιά, φανατικά για Λευτεριά και Δημοκρατία, νύχτα, άοπλα, χωρίς κουκούλες, αναρριχήθηκαν στον βράχο της Ακρόπολης και χωρίς να φοβηθούν τον κατακτητή σκοπό, κατέβασαν το σύμβολο - σημαία του επίβουλου κατακτητή και ανέβασαν τη Σημαία της Ελλάδος.
Ύστερα κατέβηκαν πάλι τον κακοτράχαλο βράχο και χάθηκαν, ενώ μετά την αποκάλυψη της πράξης τους επικηρύχτηκαν από τα στρατεύματα της Κατοχής και έγιναν για το δούλο έθνος σύμβολα Μάχης, Ελπίδας, Αντίστασης και Ελευθερίας.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
Πολλά πολλά χρόνια μετά, μια άλλη φορά κι έναν άλλο καιρό (κοίτα που πάει να γίνει η Ιστορία παραμύθι στους μίζερους καιρούς μας), όταν πάλι όλα τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, και κατακτητές και καταπατητές των ελευθεριών του λαού ήταν ντόπιοι ορκοπάτες στρατιωτικοί και τα παιδιά βγήκαν πάλι στους δρόμους και πλήρωσε η νεολαία με αίμα ακριβό την κτηνώδη βία τους, σύμβολο της εξέγερσης της συνειδητοποιημένης γενιάς της εσωτερικής αντίστασης ήταν μια ματωμένη σημαία του Ανώτατου Ιδρύματος που έγινε ορμητήριο και βωμός θυσίας του αγώνα.

Κάθε χρόνο από τότε η αιματοβαμμένη σημαία, το σύμβολο της εξέγερσης, προπορεύεται στις εορταστικές επετείους μνήμης και τιμής των ειρηνικών πορειών των πάνδημων διαδηλώσεων.

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ
Έπειτα από λίγα χρόνια από την εξέγερση, καθηγητές πανεπιστημίου σε δημόσιες δηλώσεις μαζί με άλλους πνευματικούς ρατέδες χαρακτήρισαν τις σημαίες κάθε λαού «πανιά», «κουρέλια», «σύμβολα εθνικισμού», «ιδεοληπτικές προλήψεις». Οι ίδιοι εξάλλου «θεωρητικοί» ονόμαζαν και ανέλυαν τα έθνη κατασκευές, τα κράτη μηχανές βίας και την ιστορία των λαών σενάριο φανταστικού σίριαλ. Αυτές οι απόψεις πέρασαν στα αμφιθέατρα, στα σχολικά εγχειρίδια και στη μαζική νάρκωση του πληθυσμού με πολιτισμικά προϊόντα των παρακμασμένων κρατών που εγκαινίαζαν την κουλτούρα της εμπορευματικής συναλλαγής στο παγκόσμιο χρηματιστήριο των ναρκωτικών, της αγελαίας διασκέδασης, της ομοιομορφίας, της αλαλίας και των κραυγών, του ωμού εργαλειακού σεξ και της απαξίωσης μετά βδελυγμίας της παράδοσης, της μεγάλης τέχνης, της ποίησης, των τεχνών. Η μαζική μουσική βασίζεται στον ρυθμό των 2/4, δηλαδή στον ήχο που εκπέμπει το έμβρυο κολυμπώντας στο αμνιακό υγρό, η ζωγραφική και η γλυπτική έγιναν εγκατάσταση όπου εκτίθενται σπέρματα, προφυλακτικά, κόπρανα, ούρα, πτώματα σεσηπότα...

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008. Τυφλή βία, χωρίς κανένα αίτημα και χωρίς καμία επίπτωση στη συνέχιση και διόγκωση των συμπτωμάτων του ιντερμεδίου που τείνει πλέον να γίνει διαρκές μονόπρακτο.

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Παιδιά- προϊόντα της «ιδεολογίας» του ιντερμεδίου με κουκούλες, με σφυριά... χωρίς κανένα εμπόδιο στην ελεύθερη έκφραση, με κουκούλες, με σφυριά, με μολότοφ, με καδρόνια, τραυματίζουν τον πρύτανη του Πανεπιστημίου που υπερασπίζεται το άσυλο των ελεύθερων ιδεών, ακόμη και τους καθηγητές που θεωρούν τη σημαία «κουρέλι», σπάνε την πόρτα της πρυτανείας, υποστέλλουν τη σημαία και αναρριπίζουν στον αττικό ουρανό τη σημαία του Αναρχισμού... Πρώτη φορά την είδαμε να κυματίζει τη σημαία αυτή, διαγωνίως μισή κόκκινη μισή, μαύρη, μισή κομμουνισμός, μισή ναζισμός, μελανέρυθρη. Οι δύο μεγάλες αυταπάτες του πολιτισμού του 20ού αιώνα.


ΣΑΤΥΡΙΚΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Κύριε καθηγητά, πέστε σ΄ αυτά τα παιδιά, αν σας αποκαλύψουν το πρόσωπό τους, πως η σημαία, η κάθε σημαία κι ΑΥΤΗ είναι ένα κουρελόπανο!


Εφημερίδα Τα Νέα 12 Δεκεμβρίου 2009

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Eπιποθώ του πλείονος και πάντοτε στενάζω...


Όταν θέλω να τονίσω οτιδήποτε, να το μεγενθύνω, να του δώσω μεγαλύτερες διαστάσεις και κυρίως να παραδεχθώ άτι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, του κολλάω τη λέξη ¨κρίση¨. Είναι αλήθεια ότι λειτουργεί αφυπνιστικά, σα σειρήνα σε καιρό πολέμου. Είναι λέξη μαγνήτης, που τραβά την προσοχή. Γίνεται πυξίδα που χαράζει νέους χάρτες προσανατολισμού. Ρίχνω μια ματιά στην πορεία του ανθρώπου, στην ιστορία. Ωκεανός κρίσεων. Η μια κρίση διαδέχεται την άλλη όπως τα κύματα και όλες μαζί συνθέτουν την εικόνα της φουρτούνας, της ταραχής. Μέσα στα σκοτεινά σπλάχνα αυτού του ωκεανού χάνεται ο άνθρωπος. Χάνεται στην προσπάθεια του να αντιμετωπίσει την κάθε κρίση που σα νάρκη κρύβεται ύπουλα στο επόμενο βήμα του. Βλέπω τον άνθρωπο να προσπαθεί να κρατηθεί στη επιφάνια του ωκεανού. Πώς να κρατηθεί; Πώς να κρατηθεί, όταν πιστεύει ακράδαντα ότι η ευθύνη της κρίσης είναι φορτίο που βαραίνει μόνο τους άλλους. Αγωνίζεται για την κρίση ταυτότητας όταν ο εγωισμός του έριξε την ατομική βόμβα με αποτέλεσμα τον διαμελισμό της προσωπικότητας του. Επαναστατεί στην κρίση των ηθικών αξιών με τα πλέον ανήθικα μέσα. Πρωτοστατεί στον αγώνα για την οικολογική κρίση, αγοράζοντας ένα-δυο οικόπεδα σε πρώην καμμένη δασική έκταση και σκορπίζοντας ψύλλους για να σωθεί η ζωική τροφική αλυσίδα. Όσο για την οικονομική. Εδώ ο αγώνας γίνεται αδυσώπητος, σκληρός. Αγανακτεί, αγχώνεται, απογοητεύεται μοιρολογεί και… ζητά περισσότερα.
Τον βλέπει από μια γωνιά της αιωνιότητας ο Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος και μοιρολογεί κουνώντας το κεφάλι του: «επιποθώ του πλείονος και πάντοτε στενάζω». Όλες αυτές τις αθεράπευτες κρίσεις τις γέννησε η απουσία μιας κρίσης που ο άνθρωπος φρόντισε, να εξορίσει από τη ζωή του, της κρίσης του Θεού. Έκανε οδηγό, την δική του κρίση που έγινε τελικά κρίμα, κατάκριση και καταδίκη του. Διαφορετικό σκηνικό συνθέτει η παρουσία της κρίσης του Θεού. Ο άνθρωπος που την δέχεται μαζεύει τα κομμάτια του και τα ενώνει με τη χάρη, θεωρεί ότι η ευθύνη είναι δικό του φορτίο, η καρδιά του γίνεται πηγή, ξεχειλίζει αγάπη που φτάνει και αγκαλιάζει όλη την κτίση, θεωρεί ότι έχει τα πάντα. Είναι ειρηνικός, αναπαυμένος, μακάριος. Βλέπω τις δυο εικόνες. Την φουρτούνα και την γαλήνη. Τις κρίσεις του ανθρώπου και την κρίση του Θεού. Ξέρω ότι το πρώτο βήμα προς τη δεύτερη εικόνα είναι η άρνηση της κρίσης μου. Αρκεί να σταθώ με συναίσθηση μπροστά στο Χριστό, και να του ψιθυρίσω: Τα είχα όλα μια φορά, μα ήθελα παραπάνω, τι να τα κάνω τώρα πια απόψε που Σε χάνω.
Και… να πίσω στο ωκεανό του ελέους Του.


Ευροκλύδων Τεύχος 28,
Αύγ. Σεπ. Οκτ. 2009

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Αποπροσανατολισμοί..

"Δεν ταυτίζομαι με δηλώσεις που αποπροσανατολίζουν τον κόσμο και στοχοποιούν μερίδες πολιτών ανάλογα με τα πολιτικά τους φρονήματα.
Η δολοφονία του Αλέξανδρου έγινε από συγκεκριμένους αστυνομικούς που πρέπει να τιμωρηθούν όπως έχει καθήκον μια συντεταγμένη πολιτεία και σ' αυτό οφείλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας"



Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης της κας Τσαλικιάν, μητέρας του 15 χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, δημοσιεύεται στην εφημερίδα VETO της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου 2009

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Αντικατοπτρισμοί...

Παρατηρείτε κάτι?

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Τον τα σύμπαντα διέποντα Χριστόν, εύρες κυβερνήτη..


Τή Λ’ τού αυτού μηνος, Μνήμη τού Αγίου ενδόξου καί πανευφήμου Αποστόλου, Ανδρέου τού Πρωτοκλήτου.

Στίχοι

Αντίστροφον σταύρωσιν Ανδρέας φέρει,
Φανείς αληθώς ού σκιώδης αντίπους.
Σταυρόν κακκεφαλής τριακοστή Ανδρέας έτλη.


Τήν θάλασσαν τού βίου περαιούμενος, εν σκάφει τώ τού σώματος, τόν τά σύμπαντα διέποντα Χριστόν, εύρες κυβερνήτην παμμακάριστε, καί πρός αυτόν μάκαρ Ανδρέα, χαίρων προσήνεξαι.

Μηναίο μηνός Νοεμβρίου

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, του Φώτη Κόντογλου

...Όλοι οι απόστολοι πεθάνανε με μαρτυρικό θάνατο, κηρύχνοντας το Eυαγγέλιο σε διάφορες χώρες. Στην Eλλάδα μαρτύρησε μοναχά ένας απ' αυτούς, ο Aνδρέας ο Πρωτόκλητος, δηλαδή που πήγε πρώτος κοντά στον Xριστό. Mαρτύρησε στην Πάτρα. Πολύ τιμημένη είναι η Πάτρα μέσα στον κόσμο, γιατί αξιώθηκε να ποτισθεί το χώμα της με το αίμα εκείνου που τον κάλεσε ο Xριστός πριν από τους άλλους έντεκα, πριν από τον αδερφό του τον Πέτρο. O Aνδρέας ήτανε στην αρχή μαθητής του Iωάννου του Προδρόμου...

O Aνδρέας γεννήθηκε στη Bηθσαϊδά της Γαλιλαίας, ένα ψαραδοχώρι χτισμένο στην ακρογιαλιά της λίμνης Γεννησαρέτ. Kατά τα παραπάνω που είπαμε, ο Πέτρος ήτανε αδελφός του Aνδρέα, κ' οι δυο ήτανε γυιοι του γέρο Iωνά, ψαραδόσογο. O Πέτρος ήτανε φουριόζος και ενθουσιαζότανε εύκολα, ενώ ο Aνδρέας ήτανε ήσυχος και λιγόλογος, όπως γράφει ο άγιος Eπιφάνιος: "Πέτρος θερμός τω πνεύματι ην πάνυ και εις κοσμικών χρεών μέριμναν επιτήδειος, ο δε Aνδρέας πραΰς και ολιγόλαλος". Aπό το Eυαγγέλιο φαίνεται πως ο Aνδρέας ήτανε ανάμεσα στους μαθητές του Xριστού που είχανε πιο πολύ θάρρος μαζί του, σαν τον Πέτρο, τον Iωάννη και τον Φίλιππο. Ωστόσο τα λόγια που έλεγε ήταν πάντα λιγοστά...

Mετά την Aνάσταση, την τελευταία φορά που φανερώθηκε ο Xριστός στους μαθητές του, τους είπε: "Πηγαίνετε και μαθητέψετε όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τα στο όνομα του Πατρός και του Yιού και του αγίου Πνεύματος, και διδάσκοντάς τα να κρατάνε όλα όσα σας παράγγειλα. K' εγώ θάμαι πάντα μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του κόσμου". Aφού λοιπόν πήρανε τη χάρη του αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, τραβήξανε ο καθένας κατά τη φώτιση που πήρε, στόνα και στ' άλλο μέρος. O άγιος Aνδρέας τράβηξε, κατά την παράδοση, και πήγε κατά πρώτο στα μέρη της Mαύρης Θάλασσας. Kήρυξε το Eυαγγέλιο στην Tραπεζούντα και στην Aμισό... Aπό κει τράβηξε στην Kολχίδα, δηλαδή στο σημερινό Λαζιστάν, που κατοικούσανε οι άγριοι κουρσάροι οι λεγόμενοι Kερκέτες. Kατόπι γύρισε πίσω στην Iερουσαλήμ για να δει τον αδελφό του τον Πέτρο και τους άλλους αποστόλους, και πάλι ξανάφυγε μαζί με τον Iωάννη τον Θεολόγο και πήγανε στην Έφεσο. Στην Έφεσο είδε στόνειρό του τον Xριστό, που τον πρόσταξε να πάγει στους Σκύθες να κηρύξει το Eυαγγέλιο. Πηγαίνοντας στη Σκυθία, πέρασε από τη Bιθυνία και κήρυξε στη Nικομήδεια, στη Xαλκηδόνα και στην Ποντοηράκλεια. Aπό κει πήγε στην Παφλαγονία και κήρυξε στην Άμαστρη και στη Σινώπη, κ' εκεί βάφτισε τους πιο πολλούς χριστιανούς και κατόπι πήγε πάλι στην Aμισό και στην Tραπεζούντα. Aπό κει πήγε στα Σαμόσατα που βρισκότανε απάνω στον ποταμό Eυφράτη και δίδαξε τους Έλληνες, που κατοικούσανε πολλοί σ' αυτό το μέρος. Aπό τα Σαμόσατα ξαναγύρισε στην Iερουσαλήμ και τότες είδε τον Παύλο. Mετά το Πάσχα, έφυγε πάλι και πέρασε την Kαππαδοκία και τη Λαζική κ' έφταξε στο Kίεβο της Σκυθίας, που ήτανε το Πάνθεο της σλαυωνικής πολυθεΐας, κι' απάνω σ' ένα χαμοβούνι έστησε έναν πέτρινο σταυρό. Kατόπι πέρασε τον Kαύκασο και την Kασπία Θάλασσα, και κήρυξε στη Xορασμία, στο σημερινό Xορωσάν. Ύστερα έστρεψε πίσω κατά το βασίλεμα και πήγε στην Kριμαία, κι' αφού δίδαξε και βάφτισε πολλούς, πέρασε στη Σινώπη, κι' από κει πήγε στο Bυζάντιο, που ήτανε τότες ένα χωριό, πριν χτιστεί η Kωνσταντινούπολη, κι' αφού χειροτόνησε επίσκοπο τον Στάχυν, έναν από τους Eβδομήντα αποστόλους, πήγε στη Θράκη και στη σημερινή Bουλγαρία και Σερβία. Έπειτα κατέβηκε στη Mακεδονία, στη Θεσσαλία και στη Pούμελη, κι' από κει πέρασε στον Mοριά και πήγε στην Aχαΐα που είχε πρωτεύουσα την Πάτρα...
Aνθύπατος της Aχαΐας ήτανε τότες ένας που τον λέγανε Aιγεάτη. Σε λίγο ακούσθηκε πως ο Aνδρέας γιάτρεψε πολλούς αρρώστους μονάχα με το άγγιγμα των χεριών του κι' ο κόσμος έτρεχε σ' αυτόν. Έτυχε τότε ν' αρρωστήσει κι' η γυναίκα του Aιγεάτη, λεγόμενη Mαξιμίλλα, κι' ο άγιος Aνδρέας την έγιανε. Σε λίγον καιρό έφυγε στη Pώμη ο Aιγεάτης για να παρουσιασθεί στον αυτοκράτορα Nέρωνα για κάποιες υποθέσεις, κι' άφησε στο πόδι του τον αδελφό του Στρατοκλή. Aυτός ο Στρατοκλής ήτανε σοφός και φημισμένος μαθηματικός στην Aθήνα, κ' είχε ένα δούλο που τον λέγανε Aλκαμανά, και τον γιάτρεψε ο άγιος Aνδρέας από σεληνιασμό που υπόφερνε. O Στρατοκλής κ' η Mαξιμίλλα πιστέψανε στον Xριστό και βαφτισθήκανε, κι' άλλος πολύς κόσμος μαζί τους. Γυρίζοντας στην Πάτρα ο Aιγεάτης και μαθαίνοντας αυτά που γινήκανε, πρόσταξε να πιάσουνε τον Aνδρέα και να τον βάλουνε στη φυλακή, και σε λίγες μέρες, αφού τον δίκασε, έβγαλε απόφαση να σταυρωθεί. Πριν να τον πιάσουνε, χειροτόνησε επίσκοπο τον Στρατοκλή. Σαν ξημέρωσε η μέρα που θα τον σταυρώνανε, οι Pωμαίοι στρατιώτες, αφού τον βασανίσανε, τον πήγανε στην ακροθαλασσιά, στον τόπο που είναι σήμερα χτισμένη η εκκλησιά του και που τότες ήτανε χτισμένος ο ναός της Δήμητρας. Γύρισε και κοίταξε ατάραχος το σταυρό και τον βλόγησε, βλόγησε και τον κόσμο, κ' ύστερα τον σταυρώσανε, γέρον, παραπάνω από εβδομήντα χρονών. O σταυρός που μαρτύρησε ο άγιος Aνδρέας ήτανε κανωμένος από δυο ίσια σταυρωτά ξύλα σε σχέδιο X...

O τάφος του βρίσκεται ως τα σήμερα μέσα στην εκκλησιά του, αλλά το άγιο λείψανο λείπει, γιατί 350 χρόνια ύστερα από το μαρτύριό του το ανακομίσανε στην Kωνσταντινούπολη και το καταθέσανε στην εκκλησιά των αγίων αποστόλων μαζί με των άλλων μαθητών του Xριστού. Στα 1204 πήγανε στην Πόλη οι Φράγκοι, κι' αρπάξανε ό,τι ήβρανε. Ένας καρδινάλης Πέτρος, από την Kαπούα, πήρε το λείψανο του αγίου Aνδρέα και το πήγε στο Aμάλφι της Iταλίας, και κει χτίσανε εκκλησία σε μνήμη του αγίου και βάλανε μέσα με μεγάλη πομπή το λείψανό του κλεισμένο σε ασημένια θήκη, στις 8 Mαΐου 1208. Στην Πάτρα απόμεινε μοναχά η αγία κάρα που τη δώρισε στους Πατρινούς ο αυτοκράτορας Bασίλειος ο Mακεδών...

Στην Πάτρα και στα περίχωρα υπήρχανε πολλές εκκλησίες του αγίου Aνδρέου, πλην τώρα δεν σώζεται καμμιά. H σημερινή εκκλησιά του είναι βασιλική κατά το σχέδιο που συνηθιζότανε στα Eφτάνησα, και χτίσθηκε στα 1845. Tο ταβάνι είναι ζωγραφισμένο από τον Δημήτριο Bυζάντιο που έγραψε τη Bαβυλωνία και που ήτανε αγιογράφος. M' όλο που η εκκλησία αυτή δεν είναι κανωμένη και ζωγραφισμένη κατά το βυζαντινό τρόπο, είναι ωστόσο κατανυχτική. Eνώ η μισοτελειωμένη εκκλησία που φαίνεται κοντά της είναι ένα έκτρωμα που πρέπει να το γκρεμίσουνε οι Πατρινοί... Eίδα το σχέδιο που σκάρωσε ένας Φραντσέζος, που είναι ίδια τούρτα. Mα υπάρχει πιο απλό πράγμα από τούτο; : να αναθέσουνε σ' έναν καλόν αρχιτέκτονα, που να νογά από βυζαντινά, να κάνει μιαν εκκλησιά, αντιγράφοντας πιστά κάποια από τις πιο έμορφες βυζαντινές εκκλησιές, π.χ. τον όσιο Λουκά της Λειβαδιάς, το Bροντόχι του Mυστρά ή μια εκκλησιά από τη Θεσσαλονίκη ή από τ' Άγιον Όρος. H Πάτρα είναι το λιμάνι της Eλλάδας που κοιτάζει κατά το πέλαγο της Eυρώπης, κι όποιος έρχεται από κει, είναι ντροπή να πρωτοδεί μιαν εκκλησιά φράγκικη στο μέρος που μαρτύρησε ο άγιος Aνδρέας. Πρέπει να δει μια εκκλησιά ελληνική, βυζαντινή...




Από το βιβλίο Γίγαντες Ταπεινοί, Εκδόσεις Aκρίτας 2000

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Αν η ζωγραφική είχε μυρωδιά...


Θα έλεγα ότι αν, από μιαν άποψη, η ζωγραφική είχε μυρωδιά, η ζωγραφική του Τσαρούχη έχει τη μυρωδιά των ασβεστωμένων τοίχων πού κουβαλά μέσα μας η μνήμη του Γένους. Δεν είναι αστείο αυτό πού λέω, είναι συγκινητικό. Κάθε φορά πού μπαίνω σε μιαν από τις μισογκρεμισμένες και μισοζωγραφισμένες εκείνες μικρές εκκλησιές που απoμείναν ενσωματωμένες, ίδια βράχια, μέσα στο ελληνικό ύπαιθρο, και με χτυπήσει η μυρωδιά της υγρασίας των τοίχων, μου φαίνεται ότι έρχομαι σε άμεση, σε δερματική σχεδόν επαφή με το σόι μου - λες κι έχω αποδείξεις ότι αυτό κρατάει ολόισα από το Βυζάντιο. Κι ένας κόσμος ολόκληρος τότε, με τα μωβ και τα χρυσά του διακόσμου του, μου προσφέρεται σε κοινωνία, μυστική. Πρέπει να σέβεται κανείς πολύ τις αισθήσεις, να τρέμει στη συνείδηση της αγιότητας τους, για να μπορεί να φτάνει έτσι, από τούς αντίποδες, στο ίδιο xριστανικό αποτέλεσμα. Αλλά μήπως και από τον αντίστροφο δρόμο δε συμβαίνει ακριβώς το ίδιο; Ακόμη κι η πιο κοσμική ζωγραφική αν είναι αρκετά υψηλή μετέχει στην ιερότητα. Πως αλλιώς, αφού, από ένα σημείο και πέρα, με τον τρόπο της κι εκείνη, πατεί τον θάνατο θανάτω κι αφού συγκρατεί ένα μήνυμα από τη ζωή πού ήταν, και πού θα ξαναγίνει -όταν η ματαιοδοξία μας φυλλορροήσει-, μυστήριο...


Οδυσσέα Ελύτη, Ανοιχτά Χαρτιά
Εκδόσεις Ίκαρος

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Εισόδια, του Ματθαίου Μουντέ


Εισόδια

Υπάρχει ένα θέμα ωραίο :
να γράψης στίχους μουσικούς, χλωμούς, νησιώτικους,
που να διαβάζωνται με τη βοήθεια της φλόγας
ενός μικρού κεριού που τρέμει,
κι από ψυχές που τρέμουν και ποθούν...
Υπάρχει ένα θέμα εσπερινό, ωραίο πολύ:
για λιτανείες κοριτσιών λευκοντυμένων,
αγνών παιδιών - στα χέρια να κρατούν
λαμπάδες και χρυσάνθεμα...[ ]

Ωραίο θέμα, συγκινητικό,
που έτσι καθώς πασχίζεις να το γράψης,
έρχεται μες στην ερημιά που ζης και σε χαϊδεύει
γλυκειά και γαληνή σαν καλησπέρα της μανούλας σου
εκείνη η ευωδιά των χρυσανθέμων
π' ανθούνε στα κηπάρια του Νοεμβρίου-
η ευωδιά η παράξενη, που εκπλήσσει τους αγγέλους
καθώς τους αναγγέλλει μυστικά
την είσοδο της ταπεινής Παρθένου...


Ματθαίος Μουντές

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Φιλοσοφίες του απόλυτου κενού...



Τρία περιστατικά που συνέβησαν στο κέντρο της Αθήνας και είναι απ' αυτά που είτε παίρνουν μικρή, πρόσκαιρη, προβολή -το ένα- είτε δεν απασχολούν καθόλου την καθημερινή ειδησεογραφία - τα άλλα δύο.

Το πρώτο. Προ ημερών επισκέφθηκε ένας πολίτης, σχετικά ώριμης ηλικίας, το πάρκο στη γωνία των οδών Πατησίων και Κύπρου, το γνωστό πάρκο στο οποίο χάρη στην ευαισθησία και τις κινητοποιήσεις των κατοίκων σώθηκαν μερικά δέντρα και αποφεύχθηκε η τσιμεντοποίησή του. Απευθύνθηκε σε κάποιους που συχνάζουν και μάλλον είναι από την κατάληψη διπλανού κτιρίου και τους πρότεινε να γίνει μια εκδήλωση για τον Γιώργο Σεφέρη. (Τον Σεπτέμβριο έκλεισαν 38 χρόνια από τον θάνατό του).
- Πού θυμήθηκες αυτόν τον γέρο; του απάντησαν. Στη χούντα είμαστε;
Ο πολίτης αυτός είναι ένθερμος υποστηριχτής της κίνησης να σωθεί το πάρκο συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις αλλά και γραπτώς σε εφημερίδες...

Το δεύτερο. Δεν είχαν περάσει πολλές ημέρες, όταν κάποιοι ευάριθμοι, με σκεπασμένα τα πρόσωπά τους, εισέβαλαν στο καφενείο «Φλοράλ», στην πλατεία Εξαρχείων, όπου γινόταν η παρουσίαση βιβλίου της Σώτης Τριανταφύλλου. Πέταξαν αυγά και απαίτησαν να σταματήσει η εκδήλωση.
- Πηγαίνετε στο Κολωνάκι, είπαν και απεχώρησαν. Η εκδήλωση συνεχίσθηκε, βεβαίως...

Το τρίτο. Το κτίριο του παλαιού Χημείου, στην οδό Σόλωνος, επισκευάσθηκε... και αποδόθηκε ανακαινισμένο, όμορφο και επιβλητικό να στολίζει την περιοχή. Από την πλευρά της οδού Χαριλάου Τρικούπη έσπευσαν κάποιοι και έγραψαν στους τοίχους, λερώνοντας την όμορφη δουλειά που έχει γίνει. Και μένει αυτή η παραφωνία να βρωμίζει και ο βανδαλισμός να υπογράφει την ασχήμια και την ύβρη στην Ιστορία.
... είναι όμως εξαιρετικά θλιβερό να μουντζουρώνεται, να κακοποιείται η προσπάθεια να αναδειχθεί η Ιστορία, να τιμηθεί με το ανακαινισμένο κτίριο η επιστήμη και να υπομνησθούν οι αγώνες που έχουν γίνει στο παρελθόν για μόρφωση, δημοκρατία, ελευθερία, αγώνες που έχουν κάνει γενεές φοιτητών και επιστημόνων...

Εχουμε να κάνουμε με τη νοοτροπία της ιδιοκτησίας στον χώρο, με τη νοοτροπία της αποκλειστικής αλήθειας, με τη νοοτροπία του αποκλεισμού της άλλης άποψης, ούτε καν του σεβασμού της ούτε και της ανοχής.
Είναι ενέργειες φασιστικής νοοτροπίας και δράσης εν ονόματι της δημοκρατίας και του πολέμου στον φασισμό. Είναι ανακολουθία; Είναι αντίφαση; Κάτι περισσότερο, μάλλον, είναι. Είναι ιδιοκτησία και οικειοποίηση, είναι σφετερισμός του δικαιώματος του πολίτη να έχει άποψη, και να τη διαδίδει, να την εκδίδει όποια κι αν είναι αυτή, όσο αντίθετη και ακραία κατά τη γνώμη των «ιδιοκτητών της αλήθειας». Αυτά τα περιστατικά θα περίμεναν ίσως κάποιοι να προβάλλονται και να στηλιτεύονται... κυρίως από την Αριστερά... που έχει υποστεί στο κορμί του τη βία σ' όλες τις μορφές της για τις απόψεις και το δικαίωμα στη γνώμη. Στο πρώτο περιστατικό, αυτό της άρνησης για τον Γιώργο Σεφέρη, πέρα από τη νοοτροπία και τη στάση της ιδιοκτησίας στην απόλυτη αλήθεια, δηλαδή της μίας και μοναδικής αλήθειας, έχουμε να κάνουμε και με την άγνοια, με την απουσία στοιχειώδους αναφοράς στην Ιστορία.

Ο Γ. Σεφέρης, πέρα από τα «Επιφάνεια» με τον Μίκη Θεοδωράκη και την τεράστια προσφορά στο δημοκρατικό και στο νεολαιίστικο κίνημα της εποχής, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, πέρα από την ξεχωριστή θέση που έχει στα γράμματα και τον πολιτισμό σε παγκόσμιο επίπεδο, είχε βγει το 1969 και στηλίτευσε τη δικτατορία με φωνή τίμια και δυνατή, που είχε συγκλονίσει. Κι ακόμα, ο Μίκης Θεοδωράκης μάς πρόσφερε στη δικτατορία, παράνομα, το «Λίγο ακόμα... να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα», που έγραψε στη φυλακή. Η κηδεία του τον Σεπτέμβριο του 1971 είχε δείξει πως το μήνυμά του είχε βρει ανταπόκριση...

Τα περιστατικά που καταγράφηκαν τον τελευταίο καιρό στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας, στην Κυψέλη, στα Εξάρχεια, στο Χημείο, εντάσσονται κατ' εξοχήν στον χώρο του πολιτισμού. Και, υποτίθεται, οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν και που περιγράφονται, προέρχονται από χώρους οι οποίοι κινούνται με ευαισθησία τόσο απέναντι στην πολιτική όσο κι απέναντι στον πολιτισμό.

Τις μέρες αυτές γίνονται οι εκδηλώσεις στο Βερολίνο για τα 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους. Οποιος επισκέπτεται τη γερμανική πρωτεύουσα αξίζει να περάσει από την πλατεία Μπέμπελ, στο παλιό Ανατολικό Βερολίνο. Στο κέντρο της πλατείας είναι ένα γυαλί. Και κάτω βλέπει κανείς βιβλοθήκες με άδεια ράφια. Είναι το μέρος που οι ναζί έκαιγαν τα βιβλία.

Το άρθρο του Νικ. Κιάου δημοσιεύθηκε υπό τον πρωτότυπο τίτλο ''Από την Κυψέλη, τα Εξάρχεια, το Χημείο μέχρι το Βερολίνο'', στην Ελυεθεροτυπία της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2009

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Ζωγράφιζα το Τείχος για να το γκρεμίσω...




Ο Τιερί Νουάρ γεννήθηκε το 1958 στη Λυών. Εφτασε στο Βερολίνο το 1982. Από τον Απρίλιο του 1984 άρχισε να ζωγραφίζει το Τείχος. Οσο περνούσαν τα χρόνια η ζωγραφική του άρχιζε να αναγνωρίζεται από τη διεθνή εικαστική κοινότητα και να γίνεται σύμβολο. Στόχος του δεν ήταν να ομορφύνει το Τείχος, αλλά να του αφαιρέσει το μυστήριο και τον φόβο. Να το «γκρεμίσει», όπως λέει...

Τι σας παρακίνησε να αρχίσετε να ζωγραφίζετε το Τείχος; Γνωρίζατε ότι η πράξη σας ήταν ιστορικής σημασίας;

«Οχι, εάν το αντιλαμβανόμουν ίσως να μην είχα αρχίσει να το ζωγραφίζω. Οταν ήμουν νέος στη Γαλλία δεν γνώριζα τίποτε για το Τείχος, τον θύλακα του Δυτικού Βερολίνου, την πολιτική κατάσταση... άρχισα να ζωγραφίζω, πολύς κόσμος με προσέγγισε ρωτώντας με πράγματα πολιτικής χροιάς, και έτσι έμαθα τι πραγματικά σήμαινε το να ζωγραφίζεις το Τείχος. Αρχισα να καταλαβαίνω ότι ήταν ένα θανατηφόρο σύνορο. Δεν είχα ιδέα όταν ξεκινούσα».

Πότε καταλάβατε ότι αυτό που κάνατε ήταν κάτι σημαντικό;

«Η ταινία του Βιμ Βέντερς, "Φτερά του έρωτα", που αναφερόταν στο Τείχος χρησιμοποιώντας τη ζωγραφική μου, με έκανε να το αντιληφθώ. Ηταν μια παγκόσμια επιτυχία, σύγχρονη της περεστρόικα. Και με βοήθησε, γιατί στην αρχή ο κόσμος ήταν αρκετά επθετικός μαζί μου. Με κατηγορούσαν ότι είχα πληρωθεί για να ζωγραφίσω το Τείχος, έπρεπε συνεχώς να εξηγώ ότι ήμουν ένας γείτονας. Πολλές φορές μού έπαιρνε πιο πολύ χρόνο να απαντώ στις ερωτήσεις και να αντιμετωπίζω τους στρατιώτες-φύλακες παρά να ζωγραφίζω. Τους εξηγούσα ότι ήταν μια διαμαρτυρία».

Νιώσατε σαν πολιτικός σε κάποιο σημείο; Τι θέλατε να πετύχετε ζωγραφίζοντας;

«Ακόμη και η αναγραφή του ονόματός σου στο Τείχος ήταν μια πολιτική πράξη τότε, διότι απαγορευόταν, αφού ήταν το σύνορο Ανατολής-Δύσης. Οπότε ναι, ήμουν ένας πολιτικός ζωγράφος. Ηθελα να γκρεμίσω το Τείχος, αυτή ήταν η ιδέα της ζωγραφικής μου. Σήμερα, 20 χρόνια μετά την πτώση του, θέλω να ζωγραφίσω το κομμάτι που απέμεινε για να το προστατεύσω, ώστε να μην το γκρεμίσουν, σαν άλλοθι, μιας και ένας λευκός τοίχος δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Το Τείχος πρέπει να παραμείνει για τις νεότερες γενιές ώστε να γνωρίζουν πόσο ζοφερό υπήρξε, για να μην κάνουν τα ίδια λάθη με τους γονιούς τους. Διότι εάν ξεχάσουμε το παρελθόν μας, αυτό θα επαναληφθεί με τον χειρότερο τρόπο».

Πώς νιώθετε ξέροντας ότι κομμάτια του Τείχους με την τέχνη σας βρίσκονται πια διασπαρμένα σε τόσο πολλά μέρη του κόσμου;

«Είναι σύμβολα της ελευθερίας στην Ευρώπη, νομίζω μεταφέρουν ένα μήνυμα. Για παράδειγμα, μεταξύ Καλιφόρνιας και Μεξικού υπάρχει επίσης ένα τείχος... Αλλά πιστεύω ότι, όπως συνέβη και στο Βερολίνο, αργά ή γρήγορα όλα τα τείχη θα πέσουν».

Θα λέγατε ότι τελικά η πτώση του κομμουνισμού έφερε έναν καλύτερο κόσμο; Είναι ο καπιταλισμός ένα καλύτερο σύστημα διαβίωσης;

«Ο Βιμ Βέντερς είπε ότι "νομίζαμε ότι η Ανατολή, ο κομμουνισμός 'έπεσε', αλλά βλέπουμε ότι συγχρόνως διαλύεται και η Δύση και ο καπιταλισμός". Το μέλλον πιστεύω ότι θα φέρει κάτι καινούργιο, μια νέα ρύθμιση, χωρίς Ανατολή-Δύση, με πολλούς πόλους, την Ινδία, τη Βραζιλία, την Κίνα, στο προσκήνιο. Είμαι αισιόδοξος γι' αυτό...»


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Μέτοχος ζωής, τής άνω γενόμενος...

Tή Θ' τoύ αυτού μηνός, Μνήμη τού εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως τής εν Αιγύπτω, τού θαυματουργού καί κτίτορος τής εν Αιγίνη Ιεράς Μονής τής Αγίας Τριάδoς τών Μοναζουσών, Κοιμηθέντος οσίως κατά τό έτoς 1920.


Στίχοι
Νέκταρ τής ζωής τής αιωνίου πίνων,
Νάμα Νεκτάριε ιάσεων βλύζεις.
Αμφ' ενάτη Νεκταρίοιο εκ ρεθέων θυμός ήρθη.


Μέτοχος ζωής, τής άνω γενόμενος Πάτερ Νεκτάριε καί Αγγέλων σύσκηνος, ως θεαρέστως Πολιτευσάμενος, απαύστως καθικέτευε υπέρ τής ποίμνης σου, καί απάσης, τής Ελλάδος Άγιε, τής πλουτούσης σε νέον αγλάϊσμα.


Μηναίο μηνός Νοεμβρίου

Εκζήτηση συγνώμης



Εβδομήντα επτά έτη μετά την κοίμησή του, εκατόν οκτώ μετά την αναχώρησή του από την Αλεξάνδρεια και τριάντα επτά μετά την επίσημη αναγνώρισή του ως Αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ο Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός, ο οποίος αδίκως είχε κατηγορηθή και εκδιωχθή από την θέση του στο Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας, αποκατεστάθη δια ακυρώσεως και εξαφανίσεως της άδικης ποινής η οποία του είχε επιβληθή. Συγκεκριμένα ο τότε Πατριάρχης Αλεξανρείας Πέτρος Ζ' (+2004) και η περί αυτόν ιερά Σύνοδος την 15.1.1998 εζήτησαν κατά την διάρκεια συνοδικής συνεδρίας και ενώπιον της εικόνος του Αγίου συγνώμη από τον Άγιο, εκ μέρους της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας.

Στην ανακοίνωση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας διαβάζουμε: «Την Α.Θ.Μ. από μακρού απησχόλησε το θέμα της αδίκου ποινής αποπομπής εκ της δικαιοδοσίας και του κλίματος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, του εν Αγίοις πατρός ημών Νεκταρίου Πενταπόλεως του Κεφαλά. Το γεγονός τούτο ήγαγεν Αυτήν να εισηγηθή εις την Αγία και Ιεράν Σύνοδον, όπως αυτή επιληφθή του σοβαρού τούτου θέματος. Μετά προσοχής πολλής η Αγία και Ιερά Σύνοδος διασκεψαμένη, εν φόβω Θεού, και της εικόνος του Αγίου ευρισκομένης εν τη Συνοδική Αιθούση, απεφήνατο δια την αποκατάστασιν της διαλευθείσης κανονικής τάξεως και εξητήσατο την συγχώρησιν παρά του Αγίου Πατρός ημών Νεκταρίου δια τον διωγμόν και την αδικώτατην κατά αυτού μήνιν, επηρεία του πονηρού».


Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Η παιδεία στην Ελλάδα σήμερα, Αρχιμ. Βασ. Γοντικάκη

Ομιλία του Αρχιμανδρίτη Βασίλειου Γοντικάκη προηγουμένου της Ι.Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους, με θέμα « Η Παιδεία στην Ελλάδα σήμερα» που έλαβε χώρα την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009 στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου Αρμός.


Αρχ. Βασ. Γοντικάκης: "Η Παιδεία στην Ελλάδα σήμερα" from antifono.gr on Vimeo.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Ηθοποιός ανοιχτής θάλασσας


Η συνάντηση πρωινή, στο διαμέρισμα της Ηπείρου, στην Αγία Παρασκευή, στον 4ο όροφο. Την πόρτα ανοίγει ο ίδιος ο Θανάσης Βέγγος και με αργά, προσεκτικά βήματα μάς οδηγεί στο καθιστικό. Ενας καναπές, δυο πολυθρόνες, με περιποιημένο λευκό - κρεμ προσκεφάλι. Παλιά συνήθεια, που υπογράμμιζε την έγνοια της νοικοκυράς για το σπίτι και για τα έπιπλα... Ενα μανουάλι, εικόνες, ποικίλα έπιπλα, ένας μεγάλος πίνακας με προσωπογραφία του Θανάση Βέγγου δεσπόζει. Ευχάριστη θέα από τα παράθυρα.

«Φοβάμαι, ότι αυτόν τον καιρό, λόγω της ταινίας (σ. σ. εμφανίζεται στην “Ψυχή βαθιά” του Παντελή Βούλγαρη) έχετε εκτεθεί στον Τύπο περισσότερο από ό, τι αντέχετε», ξεκινώ διστακτικά, έτοιμη να κρατήσω σημειώσεις. Δύο πράγματα μπορούν (μπορούσαν) να προκαλέσουν πανικό στον Θανάση Βέγγο: η σκόνη, κατάλοιπο της Μακρονήσου, και τα δημοσιογραφικά μαγνητόφωνα. Στα 83 του, μοιάζει συμφιλιωμένος και με τα δύο...

...διηγιόταν, μιλούσε με ένταση, τόνιζε και «τράβαγε» τις συλλαβές, συνοδεύοντας με μικρές νευρώδεις κινήσεις, τινάγματα, στα χέρια και στο κεφάλι, κάθε επεισόδιο της ζωής του. «Ετρεχα σε όλη μου τη ζωή με 300… Αλλά δεν έκοψα ποτέ το νήμα γιατί συνεχώς μου το μετακινούνε. Ολο πλησίαζα και όλο μου το πήγαιναν λίγα μέτρα πιο κει…»

Η συζήτηση δεν υπακούει σε τυπικές προδιαγραφές. Οι φράσεις μπορούν να μένουν μισοτελειωμένες, να περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο, να παρατηρούμε μαζί τις οικογενειακές φωτογραφίες...

«Ο Βούλγαρης, ο Κούνδουρος, ο Κατσουρίδης, έφεραν τη ζωή μου άνω κάτω. Ειδικά ο Κούνδουρος. Είμαστε μαζί στη Μακρόνησο. Μου είπε: “Θανάση, θα γυρίσω μια ταινία και θα σε βάλω να παίξεις”. Τι λέει ο άνθρωπος; Σκέφτηκα. Υστερα από χρόνια εμφανίζεται ο Κούνδουρος στην Καλλιθέα όπου δούλευα σε ένα πατάρι επισκευάζοντας τσάντες γυναικείες, πορτοφόλια και με έκανε ηθοποιό». 1954 και «Μαγική πόλη». Ο Θανάσης, όπως λέγεται ο ήρωας, είναι σπαρακτικά καλός. Τον πνίγει το δίκαιο του αδικημένου, δεν αντέχει τον θρίαμβο του άδικου.

Εμφανίζεται διακριτικά η κυρία Ασημίνα Βέγγου. Με την άκρη του ματιού, έβλεπα τη φιγούρα της να πηγαινοέρχεται στα δωμάτια, ολοκληρώνοντας τις πρωινές δουλειές του σπιτιού. «Η γυναίκα μου», τη συστήνει υπερήφανα.
«Θα πάρετε κάτι;»
«Νερό, ευχαριστώ πολύ»
«Και καφέ, φέρε και καφέ», παρεμβαίνει ο οικοδεσπότης.

«Που λέτε, μη δω σκόνη και στραβό πράγμα», συνεχίζει ο Θ. Βέγγος ισιώνοντας την άκρη ενός σεμέν. «Η σκόνη στη Μακρόνησο ήταν άλλο πράμα. Από τα μαγειρεία, για να πας στο αντίσκηνο, ο αέρας έπαιρνε τα φασόλια από την κατσαρόλα και έμενε μόνο η σκόνη».
Πώς ήταν η καθημερινότητα στη Μακρόνησο; «Επρεπε να σας δείξω μια φωτογραφία κάτω από την οποία ο Κούνδουρος έγραψε: “Το παρόν ονομάζεται φαντάρος”». Τι έπρεπε να διαθέτετε για να βγάλετε πέρα τη ζωή σας εκεί; «Αντοχή και ψυχραιμία. Ηταν πέντε τάγματα. Ημουν στο δεύτερο. Πέρασαν πολλοί επώνυμοι άνθρωποι. Κάθε μέρα 11 με 12 πηγαίναμε στο βουνό της Μακρονήσου και μαζεύαμε αφάνες για τη φωτιά. Επρεπε να μαζεύουμε τέσσερις με πέντε».

...Ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιώργος Λαζαρίδης έχει αφηγηθεί το εξής περιστατικό: «Στις δοκιμές του “Τρελού του Λούνα Παρκ” (1970) ο Θανάσης έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει τις τρεχάλες πάνω στη σκηνή για να τον παρακολουθήσει και ο θεατής. “Δάσκαλε, αδύνατο να φρενάρω. Είμαι ηθοποιός ανοιχτής θάλασσας, κατάλαβέ το”, έλεγε στον Μιχαηλίδη, τον σκηνοθέτη του...

...δούλεψε σκληρά για να επιβιώσει, βίωσε εξορίες και απώλειες. Ως «πολίτης β κατηγορίας» έκανε καριέρα. Δεν έχει καμία σχέση με τη δημοφιλία των σημερινών σταρ... Ο Θανάσης Βέγγος είναι φτιαγμένος από πραγματικά υλικά. Ζει αποτραβηγμένος, όχι από στυλ αλλά από ανάγκη. Οσο και να τον στριμώχνει η αδυναμία του να τρέξει, έχει ήδη διανύσει τόσα χιλιόμετρα που μπορεί να απολαμβάνει τη συντροφιά των οικείων του, χωρίς ενοχές. Δεκαετίες τώρα το έργο του παραμένει μοναδικό στην αυθεντικότητά του: χαρτογράφησε, σε αυτήν την ξέφρενη πορεία του, τη μεταπολεμική Ελλάδα, το μελόδραμα και τη φαρσοκωμωδία, την παράγκα και το σεράι της.

Ομως, μπορεί να εμφανίζεται στην «Ψυχή βαθιά» σε μια μόνο σκηνή, ως παππούς που αναζητάει τη σορό του εγγονού, να λέει «δεν είναι πόλεμος αυτός, ντροπή είναι» και στο βλέμμα του να κλείνει την αλήθεια μιας εποχής.
«Ο Παντελής μού έστειλε ένα σημείωμα ότι γυρίζει την ταινία και θα ήθελε να εμφανιστώ. Είκοσι πλάνα όλα κι όλα. Αλλά με ήθελε κοντά του. Μου λέει ο μικρός μου γιος, ο Χάρης, πατέρα ούτε να το συζητάς. Πρέπει να πας. Και πήγα. Παρά το γεγονός ότι έχω στην πλάτη μου αρκετά εγκεφαλικά επεισόδια… Θυμάστε και το ατύχημα με το τρένο; Γυρίζαμε με τη γυναίκα μου από την Κόρινθο. Εκείνη κινδύνεψε πολύ. Εκ των υστέρων κατάλαβα πόσο πολύ. Οτι είναι σήμερα καλά οφείλεται κυρίως σε έναν γιατρό που το πήρε προσωπικά και δεν έφυγε από δίπλα της.»

– Πόσα χρόνια είστε μαζί;
– 45…
– Πώς είπατε; Διορθώνει η κυρία Ασημίνα. Πενήντα δύο, παρακαλώ! Από τα 19 μου.
– Πώς γνωριστήκατε;
– Της πήγαινα πάγο στο σπίτι. Δούλευα σε γαλακτοπωλείο. Ανέβαινα το λόφο Σκουζέ με 100 χιλιόμετρα. Πιστέψτε με! Με τον πάγο στο χέρι. Η μία πόρτα άνοιγε, η άλλη έκλεινε. Είστε πολύ καλή, της έλεγα. Μακάρι να ήταν όλες οι πελάτισσες σαν κι εσάς.
– Τι σας συγκίνησε πάνω του; Απευθύνομαι στη σύζυγο.
– Τα ωραία πράσινα μάτια του. Η λάμψη από ευγένεια, καθαρότητα και καλοσύνη που εξέπεμπαν...
– Ε, και τρέλα! Μια δόση τρέλας, υπήρχε, χαμογελάει ο Θ. Βέγγος.
– Χαλαρώνατε ποτέ;
– Οχι! Τώρα μόνο, αναγκαστικά…
– Τι σας ενοχλεί σε αυτό;
– Οτι καταφθάνει η ώρα μηδέν…

Είναι στιγμές που το βλέμμα του υγραίνεται. Γεμίζει από εικόνες, ιστορίες, συναντήσεις. Δεν το δηλώνει ευθέως, αλλά κουράζεται. Θα καταρρεύσει προκειμένου να μη γίνει αφιλόξενος. Καταλαβαίνω γιατί σηκώνει το τηλέφωνο ο μικρότερος γιος, ο Χάρης, δημιουργώντας έναν προστατευτικό κλοιό γύρω από τον πατέρα του...
– Πείνασα πολύ κι εγώ και η οικογένειά μου. Πολλά χρόνια. Μην κοιτάτε πού μένω τώρα. Γεννήθηκα στο Νέο Φάληρο, το ’27. Για μια 20ετία η φτώχεια ήταν πολύ μεγάλη. Στην αρχή, με τη γυναίκα μου, μέναμε σε ένα δωμάτιο.
– Εχετε περάσει και καλά στη ζωή σας όμως;
– Ναι, ασφαλώς, Απέκτησα δυο γιους, τον Βασίλη, πενήντα ετών, και τον Χάρη, 40. Από τον Βασίλη έχω δύο εγγόνια που λατρεύω. Την Αγγελική και τον Θανασάκο.
Στις φωτογραφίες απέναντι, χαμογελούν αφοπλιστικά. Και από το διπλανό τραπέζι, από τον τοίχο, παντού, συντροφεύουν τον παππού όταν δεν είναι κοντά του.
– Τι κρατάτε από τη ζωή σας;
– Οτι με αγάπησαν 4 εκατομμύρια άνθρωποι και με μίσησαν τρεις. Νομίζω ότι δεν θα είναι παραπάνω.


Μας υποδέχτηκε στο διαμέρισμα της Ηπείρου με μια, απρόσμενη για τους καιρούς, καλοσυνάτη οικειότητα. Μας αποχαιρέτησε επιμένοντας να έρθει, μαζί με την κυρία Ασημίνα, ώς την εξώπορτα. Και να περιμένουν μαζί μου το ασανσέρ. «Μα δεν υπάρχει λόγος...», ψέλλισα. «Βεβαίως και υπάρχει», παρατήρησε...


Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του Θ. Βέγγου δημοσιέυεται στην Καθημερινή της Κυριακής 01 Νοεμβρίου 2009

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Σσσσσσ... Βρέχει...

Κλείστε τα μάτια...

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Ελεήστε τους πλούσιους, του Κων. Μπλάθρα


Ποιος πληρώνει ποιον; Oι πλούσιοι τους φτωχούς ή οι φτωχοί τους πλούσιους; Kάποιοι ιεροκήρυκες της «ελεύθερης» -τουτέστιν ληστρικής- αγοράς, διαμαρτύρονται για το πρώτο. Nα όμως, που η διαμαρτυρία τους είναι ένα προπέτασμα καπνού μπροστά στο δεύτερο: οι φτωχοί πληρώνουν τους πλούσιους!
Σε κάτι ψιλά γράμματα, στις μέσα οικονομικές σελίδες του «Bήματος» (11/10), διαβάσαμε ότι οι φτωχές χώρες πλήρωσαν από το 1983 έως το 1990 στις πλούσιες χώρες 150,5 δις δολλάρια, σύμφωνα με την «Έκθεση για την Aνθρώπινη Aνάπτυξη» του OHE, που δημοσιεύθηκε το 1992. Tο ποσό αυτό, αν αποπληθωριστεί, είναι το διπλάσιο των χρημάτων του αμερικανικού σχεδίου «Mάρσαλ» για την ανοικοδόμηση της Eυρώπης μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πώς γίνεται αυτή η «αναδιανομή»; Mα, μέσα από το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο και την Παγκόσμια Tράπεζα.

Bλέπετε, τότε ήταν που ανέλαβαν τα ηνία του κόσμου οι νεοφιλελεύθεροι Pήγκαν (1980) στις HΠA και Θάτσερ (1979) στη M. Bρετανία, που μας είχαν ζαλίσει με το δόγμα των περίφημων χρεών του (σπάταλου!) Tρίτου Kόσμου και τους νοικοκυραίους των αναπτυγμένων χωρών, που δούλευαν (οι κακόμοιροι), για να τρέφουν τεμπέληδες... Tότε, και τώρα ακόμα, στην Eλλάδα επώνυμοι και σικ κονδυλοφόροι «έπνεαν μένεα» για το πόσο λίγο δουλεύουμε κ.λπ.Tα λέω πολύ λαϊκά, για να καταλάβουμε ότι οι κρίσεις δεν είναι παρά το εύηχο πρόσχημα της κλοπής. Tότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ήταν η πετρελαϊκή κρίση με τον πόλεμο Iράν-Iράκ, τον οποίο είχε προκαλέσει ο εκλεκτός των δύο ανωτέρω, ονόματι Σαντάμ Xουσεΐν. Tώρα είναι η οικονομική «εξουθένωση» των HΠA από τον πόλεμο στο Iράκ κατά του Σαντάμ Xουσεΐν.

Έτσι, όταν ο Aμερικάνος της μεσαίας τάξης -αντίστοιχα και ο Έλληνας των 4x4- αποφασίζει να πάει σε μεγαλύτερο σπίτι, δανείζεται χρήματα από τον φτωχό Aφρικανό και Aσιάτη. Όταν, μάλιστα, ο μεσοαστός Aμερικανός ή Eυρωπαίος χάσει τη δουλειά του με τις «αναδιαρθρώσεις», την καταλήστευση, δηλαδή, και του δικού του εισοδήματος από τους μεγαλοκαρχαρίες των πολυεθνικών, τότε ο φτωχός Aφρικανός και Aσιάτης όχι μόνο δεν θα πάρει πίσω τα λεφτά του -αυτό δεν γίνεται ούτως ή άλλως-, αλλά πληρώνει με το ψωμί του την ευμάρεια των ισχυρών.

«Eλεήστε τους πλούσιους», αδέλφια!

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής...


Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι..
Μουσκέψανε τα λόγια...
Κι είμαστε - σα να πέρασε μέσα μας η ομίχλη...
Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούργια οδύνη...
Οχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ενα θολό συναίσθημα... (Οδ. Ελύτη, Ελένη)


Σύμφωνα την κινέζικη παροιμία, μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Όχι μόνο διαφωνεί ο ποιητής αλλά πασχίζει, και μάλλον καταφέρνει να μας πείσει, πως υπάρχουν περιπτώσεις που μια λέξη αντιστοιχεί σε χιλιάδες εικόνες. Κι είναι αυτές οι λέξεις που όχι μόνον γίνονται εικόνες, αλλά συναισθήματα κι αισθήσεις. Αναμνήσεις βίου και "θεωρία" ενός κόσμου ολόκληρου, που η καθημερινότητα προσπαθεί να φυλακίσει στο ντουλάπι της λήθης. Θα τα καταφέρει άραγε;

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Αθεϊας τήν vοσον εθεράπευσε...


Τή ΙΗ’ τού αυτού μηνός, Μνήμη τού Αγίου Αποστόλου καί Ευαγγελιστού Λουκά.


Ήχος πλ. δ’

Δεύτε πάσα κτίσις, τόv αληθώς ιατρόν πνευματικόv, καί τού Σωτήρος Mαθητήv, Λουκάν τόν αοίδιμοv εν ωδαίς ευφημήσωμεv. Ούτος γάρ αθεϊας τήν vοσον, τώ επιχρίσματι τής Χριστού κολυμβήθρας εθεράπευσε, καί ποταμούς θεοβρύτων ναμάτων εκ στόματος, εψυχωμέvαις χώραις, τού Ευαγγελίου κατήρδευσεν, όθεν εξήλθε προφητικώς ο φθόγγος αυτού εις τήν οικουμέvην, καί πρεσβεύει σωθήvαι τάς ψυχάς ημών.


Μηναίο μηνός Οκτωβρίου

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Nέοι ρόλοι..Νέες δόξες, του Μιχάλη Μητσού

Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ιστορικό συμβιβασμό τριτοκοσμικού τύπου. Ύστερα από μια σύντομη περιπέτεια, ένα δημοφιλές αναψυκτικό γνωρίζει νέες δόξες σε νέους ρόλους.

H Κόκα-Κόλα γνώρισε μια δύσκολη χρονιά στην Ινδία. Οι αγρότες του κρατιδίου Άντρα Πραντές διαδήλωναν κάθε τόσο εναντίον της επιχείρησης κατηγορώντας την ότι αντλεί υπερβολικά μεγάλες ποσότητες νερού για τα εμφιαλωτήριά της. Και μια επιτροπή που συγκρότησε η κυβέρνηση διαπίστωσε ότι το συγκεκριμένο αναψυκτικό, όπως και η Πέπσι-Κόλα, περιέχει απαράδεκτα υψηλές ποσότητες υπολειμμάτων από εντομοκτόνα. Οι εντάσεις ήταν συνεχείς. H συμβολική σύγκρουση Βορρά - Νότου είχε φτάσει στο απόγειό της.

Ώσπου, ως εκ θαύματος, τα πράγματα ηρέμησαν. Όχι μόνο συμφιλιώθηκαν οι Ινδοί με την Κόκα-Κόλα, αλλά ανέπτυξαν μαζί της μια νέα σχέση φιλίας και συνεργασίας. Ναι, οι πωλήσεις του αναψυκτικού αυξήθηκαν. Με τη διαφορά ότι οι αγρότες δεν το αγόραζαν για να το πιουν, ή για να το δώσουν στα παιδιά τους, αλλά για να ψεκάσουν τα χωράφια τους! Τον περασμένο μήνα, εκατοντάδες αγρότες του Άντρα Πραντές και του Σατισγκάρ χρησιμοποίησαν αυτή τη μέθοδο για να προστατεύσουν τις καλλιέργειες βαμβακιού και πιπεριάς. Τους ερχόταν πιο φτηνά από τα προϊόντα που προτείνουν η Monsanto, η Shell και οι άλλες εταιρείες: ένα λίτρο συνηθισμένου εντομοκτόνου κοστίζει 10.000 ρουπίες (κάπου 170 ευρώ), ενώ ενάμισι λίτρο Κόκα-Κόλα που παρασκευάζεται στην Ινδία δεν στοιχίζει πάνω από 30 ρουπίες (πενήντα λεπτά). Και τα αποτελέσματα είναι θαυματουργά. «Διαπίστωσα ότι λίγο μετά τον ψεκασμό τα βλαβερά έντομα πεθαίνουν», λέει ένας αγρότης σε τοπική εφημερίδα.

Είναι αλήθεια πως η Κόκα-Κόλα έχει και άλλες χρησιμότητες. Καθαρίζει αποτελεσματικά την τουαλέτα, προστατεύει από τη σκουριά, ενώ ένα νέο (και όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο) προϊόν της, που ονομάζεται New Coke, λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε στην Κίνα ως σπερμοτοξικό διάλυμα. Για να μην κατηγορηθούμε πάντως ότι κάνουμε διαφήμιση, πρέπει να πούμε ότι οι αγρότες της Ινδίας χρησιμοποιούν για τους ψεκασμούς τους και άλλα αναψυκτικά, όπως η Πέπσι-Κόλα ή η Thums Up. «Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν πάντα σακχαρούχα διαλύματα για να παρακινούν τα κόκκινα μυρμήγκια να τρώνε τις κάμπιες», παρατηρεί ένας γνωστός Ινδός αγρονόμος, ο Ντεβιντέρ Σάρμα. «H Κόκα-Κόλα φαίνεται πως παίζει τον ίδιο ρόλο. Νομίζω λοιπόν πως βρήκε επιτέλους την αληθινή χρησιμότητά της».

H εταιρεία πάλι όμως δεν είναι ευχαριστημένη. Εκπρόσωπος της Κόκα-Κόλα στην Ατλάντα αποδοκίμασε δημοσίως τη χρήση του αναψυκτικού στα χωράφια, λέγοντας ότι δεν υπάρχει κανένα επιστημονικό στοιχείο που να δικαιολογεί την αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου. Τα αναψυκτικά μας δεν έχουν τα ίδια αποτελέσματα με τα εντομοκτόνα, τόνισε, σε μια σπάνια επίδειξη βιομηχανικής αλληλεγγύης προς τις εταιρείες που παράγουν τα τελευταία. Αυτό όμως που έχει εν τέλει σημασία δεν είναι η κατανάλωση; Δεν αρκεί που οι Ινδοί αγοράζουν ξανά Κόκα-Κόλα, πρέπει υποχρεωτικά και να την πίνουν;


Εφημερίδα Τα Νέα, 15 Νοεμβρίου 2004

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Η άλλη φωνή στα FM


Ευχάριστα μας εξέπληξε το ριζικά αναννεωμένο πρόγραμμα του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Από την Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου που βγήκε στον "άερα" των ερτζιανών το νέο πρόγραμμα, πολλά τα νέα πρόσωπα που προστέθηκαν στο ήδη υπάρχον αξιόλογο δυναμικό του σταθμού.
Μεταξύ άλλων ανθολογούμε:
  • Δευτέρα στις 23:00 Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, Ιστορίες μιας ζωής άλλης με την Ελένη Βιτάλη
  • Παρασκευή 23.00 Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, Σελίδες του κόσμου και της ψυχής (Ρ/Φ Βιβλιοθήκη) με την Μάρω Βαμβουνάκη
  • Σάββατο 20.00 ‘’ΕΙΚΟΝΙΖΟΝΤΕΣ’’ – Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΗΜΕΡΑ με τον καθηγητή Γεώργιο Κόρδη
  • Καθημερινά στις 11:00 ΩΡΑ ΕΝΤΕΚΑ ΠΡΩΪΝΗ, με τον γνωστό ποιητή και δοκιμιογράφο Δ. Κοσμόπουλο
  • Δευτέρα στις 20.05 ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ‘’Δος μοι τούτον τον ξένον’’ με τον καθηγητή Αλέξανδρο Καρυώτογλου
  • Τετάρτη 21.30 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ, από την Ρωμαίικη στην ορθόδοξη Παράδοση με τον π. Γεώργιο Μεταλληνό
  • Καθημερινά στις 17:00 Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ. Μεταξύ άλλων την εκπομπή επιμελούνται:
    Δευτέρα, Λυκούργος Αγγελόπουλος
    Παρασκευή, Γρηγόριος Στάθης
  • Δευτέρα 22.00 ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ, με τον Χριστό και τους Αγίους Του από τον Αρχιμ. Ανανία Κουστένη
  • Τετάρτη 20.05 ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, Πρόσωπα και απόψεις του π. Αδαμάντιου Αυγουστίδη
  • Κυριακή στις 11.00 ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, με τους Θεολόγους Θανάση Παπαθανασίου & Βασίλη Αργυριάδη
  • Παρασκευή 16.00 ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, Έως εσχάτων του π. Κων/νου Στρατηγόπουλου
  • Κυριακή στις 13.00 ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΑΣ, με τον Νότη Μαυρουδή

Καλή μας ακρόαση...

Για το πλήρες πρόγραμμα του Ραδιοφωνικού Σταθμού πατήστε εδώ

Ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω ..μορφές.

Ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω ..μορφές
(και πάνω από 3.800.000 !! views στο youtube)

"Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση. Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου...
Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό, απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να τη δουν. Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει εκατομμύρια κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας. Η Ουκρανία έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.
Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια, έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας. Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι. "Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει" είπε χαρακτηριστικά..."

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Αφυπηρέτηση...


Την αποχώρησή του από την περίβλεπτη έδρα που κατείχε από το 1979 στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ανακοίνωσε ο γνωστός αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ.

Πρόκειται για μία από τις πιο σημαντικές ακαδημαϊκές έδρες παγκοσμίως, την οποία κατείχαν μεταξύ άλλων ο Ισαάκ Νεύτων και ο Πολ Ντιράκ. Η Λουκασιανή έδρα δημιουργήθηκε το 1663 με χρήματα τα οποία άφησε στη διαθήκη του ο αιδεσιμότατος και βουλευτής Χένρι Λούκας.
Σύμφωνα με την παράδοση του πανεπιστημίου, αποχωρεί από την έδρα κλείνοντας τα 67 του χρόνια, αλλά θα συνεχίσει να εργάζεται στο Κέμπριτζ.

Ο 67χρονος μαθηματικός και αστροφυσικός είναι γνωστός για τις εργασίες του στη θεωρητική φυσική και την κοσμολογία. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστά δύο εκλαϊκευμένα βιβλία, το Χρονικό του Χρόνου και το Black Holes and Baby Universe and Other Essays.

Ο Χόκινγκ είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι από τα 22 του χρόνια, καθώς πάσχει από πλευρική αμυοτροφική σκλήρυνση, ή νόσο Lou Gehrig. Επικοινωνεί χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή και ένα ειδικό φωνητικό σύστημα.Ο Στίβεν Χόκινγκ άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ το 1962 και το 1979 πήρε την έδρα Χένρι Λούκας του καθηγητή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής.


Πηγή: in.gr

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Εν θεοπνεύστοις άσμασι, κατετράνωσας...



Τή Α' τού αυτού μηνός, Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανανίου
Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών Ρωμανού, τού Ποιητού τών Κοντακίων
Ο Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης ο ηδύμολπος, ό εν τοίς ορίοις τής εν τώ Άθω μεγίστης Λαύρας ασκήσας, εν ειρήνη τελειούται


Εξαποστειλάριον

Εν θεοπνεύστοις άσμασι, κατετράνωσας, Μάκαρ, τήν τού Χριστού απόρρητον, θείαν οικονομίαν, καί ύμνοις έστεψας πάντας, Ρωμανέ τούς Αγίους, μεθ' ών φαιδρώς ανύμνησας, τήv αγνήν καί Παρθέvοv, καί αληθή, τού Θεού Μητέρα πάνσοφε Πάτερ, μεθ' ής ημών μνημόνευε, παρεστώς τή Τριάδι.


Μηναίο Μηνός Οκτωβρίου

Ύμνοι, Ρωμανού του Μελωδού...

Φίλε αναγνώστη, πολύ Σ' ευχαριστώ που κρατάς στα χέρια σου και φυλλομετράς αυτό το όμορφο βιβλίο. Μπορεί να 'χης ακούσει για τον Ρωμανό το Μελωδό... έλαβε θεία φώτιση και έγραφε ένθεα ποιήματα, που ονομάστηκαν Υμνοι και αργότερα Κοντάκια. Εβαζε στην αρχή κάθε Υμνου μια στροφή, που λέγεται Προοίμιο, όπου εκθέτει με συντομία την υπόθεση του Υμνου. Κι έπειτα, μια σειρά από στροφές, που καλούνται Οίκοι. Οι Οίκοι συνδέονται μεταξύ τους με μια Ακροστιχίδα. Ο τελευταίος στίχος του Προοιμίου και των Οίκων είναι σταθερός και ονομάζεται Εφύμνιον (ρεφραίν). Ετσι έχομε το ποιητικό οικοδόμημα και τη μορφή του Υμνου ή Κοντακίο...

Το βιβλίο αυτό περιέχει το αρχαίο κείμενο του αγίου Ρωμανού και δίπλα μια φτωχή μετάφραση δική μου, βοηθητική. Μακάρι, φίλε αναγνώστη, να θελήσης να δρασκελίσης το κατώφλι του ποιητικού αυτού Μεγάρου και να μπης στα χρυσά του δώματα και ν' απολάψης τόσα καλά. Σου το ευχόμαστε. Με σεβασμό και με αγάπη, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, ο τάχα και μεταφραστής...


Το έργο Ύμνοι, Ρωμανού του Μελωδού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Βάδισε στο πλευρό τού Μάρτιν Λούθερ Κινγκ..



Κάθε πρωί, πριν βάλει τα κλειδιά στη μίζα, ξάπλωνε στον δρόμο και έψαχνε κάτω από το αυτοκίνητό του για βόμβες. Ήταν χρόνια μίσους, ταραχών και φυλετικού ρατσισμού στον αμερικανικό Νότο. Και κάποιοι δεν είχαν συγχωρήσει στον πάτερα Γκουβέλλη τα κηρύγματά του: ότι μαύροι και λευκοί είναι ίσοι.
Ήταν 15 Σεπτεμβρίου του 1963. Η Κου Κλουξ Κλαν μόλις είχε βομβαρδίσει την εκκλησία Βαπτιστών στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Τέσσερα κορίτσια ήταν νεκρά. Ο πατήρ Σωτήριος «Σαμ» Γκουβέλλης εκτελούσε κανονικά τη λειτουργία στην ορθόδοξη εκκλησία της πόλης, όταν ένας νεαρός τον πλησίασε και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Το πρόσωπο του ιερέα σκοτείνιασε. Έστρεψε το βλέμμα του στο ποίμνιό του και είπε: «Σήμερα, οι εν Χριστώ αδελφοί μας δέχτηκαν την επίθεση των δυνάμεων του Κακού».
Ο πατήρ Γκουβέλλης διέκοψε τη λειτουργία και έστειλε τον κόσμο στα σπίτια του. Η κίνησή του δεν άρεσε σε πολλούς. «Πρέπει να ξαποστείλουμε τον παπά πίσω στην Ελλάδα», είπαν κάποιοι. Στα χρόνια των ταραχών και του κινήματος των κοινωνικών δικαιωμάτων ο πατήρ Γκουβέλλης καλούνταν να επιλέξει στρατόπεδο. Οι λευκοί προτεστάντες τον είχαν βάλει στο στόχαστρο, το ίδιο και η ρατσιστική οργάνωση Κου Κλουξ Κλαν. Απέναντί του είχε και τους περισσότερους Έλληνες ομογενείς. Γιατί ο ιερέας είχε ήδη κάνει την επιλογή του: έβλεπε πέρα από τη γραμμή του χρώματος.
Στη δίνη των συγκρούσεων Ο πατήρ Γκουβέλλης γεννήθηκε στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του καταγόταν από την Ήπειρο και η μητέρα του από τον Μελιγαλά. Αφού φοίτησε στο Ελληνικό Κολέγιο της Μασαχουσέτης, υπηρέτησε ως ιερέας στο Μίσιγκαν. Το 1961 μεταφέρθηκε στο Μπέρμιγχαμ.
«Ήταν εύθυμος, η ψυχή της παρέας. Έκανε τους πάντες να γελούν και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στα παιδιά», λέει στα «ΝΕΑ» η Γκέιλ Ταρσίνος, το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του ιερέα. «Έπαιζε μπάσκετ με τους νέους και ήταν πάντα πολύ δίκαιος. Μας μεγάλωσε με αρχές. Έλεγε ότι δεν παίζει ρόλο το χρώμα του δέρματος. Όλοι είναι ίσοι μεταξύ τους».
Στο Μπέρμιγχαμ όμως ο Ελληνοαμερικανός ιερέας βρέθηκε στη δίνη των φυλετικών συγκρούσεων. «Η ΚΚΚ έκαιγε σταυρούς σε αυλές. Έβαζαν βόμβες, ενώ στο σπίτι μας δεχόμασταν απειλητικά τηλεφωνήματα», λέει η κ. Ταρσίνος. Τον Απρίλιο του 1963 μια ομάδα ιερέων έστειλε την επιστολή «Μια κλήση για ενότητα» στον κυβερνήτη Γουάλας και στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ που βρισκόταν τότε στη φυλακή του Μπέρμιγχαμ. Ο πατήρ Γκουβέλλης υπέγραψε την επιστολή προς τον κυβερνήτη, αλλά όχι την επιστολή προς τον Κινγκ. Με τη στάση του παραδεχόταν ανοιχτά ότι ο αγώνας των μαύρων ήταν δίκαιος.
«Γι΄ αυτήν την πράξη του δέχτηκε τα πυρά των πιστών», λέει ο Άντριου Μάνις, καθηγητής στο Κολέγιο Μacon State της Τζόρζια, που μελετά την ιστορία του πατρός Γκουβέλλη. «Έστελναν γράμματα στον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο και ζητούσαν να τον στείλει σε άλλη εκκλησία. Πολλοί από τους Ελληνοαμερικανούς ήταν αντίθετοι με τις απόψεις του ιερέα. Αν και μετανάστες οι ίδιοι, δεν υποστήριζαν τα δικαιώματα των μαύρων. Ήθελαν να αφομοιωθούν από την τοπική κοινωνία, γι΄ αυτό και έπαιρναν το μέρος των λευκών προτεσταντών».
ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ και τον φόβο για δολοφονική επίθεση, ο πατήρ Γκουβέλλης παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του. Κάθε βράδυ συναντιόταν με άλλους ιερείς της πόλης του, λευκούς, μαύρους, χριστιανούς και Εβραίους.
Διοργάνωνε και συναντήσεις παιδιών στις οποίες ανταλλάσσονταν απόψεις για τη διαφορετικότητα. Στα δικά του παιδιά όμως δεν μιλούσε για τους κινδύνους και τις βόμβες. «Ήθελε να μας προστατέψει. Ποτέ δεν μας μίλησε ανοιχτά για το τι συνέβαινε τότε», θυμάται η κ. Ταρσίνος.
Τον Μάρτιο του 1965, στην κορύφωση του κινήματος των κοινωνικών δικαιωμάτων, ο πατήρ Γκουβέλλης πήρε μέρος στην πορεία της Σέλμα, στο πλευρό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Συνόδεψε εκεί τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, ο οποίος βάδισε μαζί με τον Κινγκ και η φωτογραφία του μπήκε στο εξώφυλλο του περιοδικού «Life».
Έξι χρόνια αργότερα ο πατήρ Γκουβέλλης μετατέθηκε στην παλιά έδρα του, στο Μίσιγκαν. Οι λόγοι της μετάθεσής του δεν είναι γνωστοί. Η κ. Ταρσίνος και ο κ. Μάνις πιστεύουν ότι ρόλο έπαιξε η στάση του στις ταραχές του Μπέρμιγχαμ. Στον επόμενο σταθμό του, στο πιο φιλελεύθερο Μίσιγκαν, ο πατήρ Γκουβέλλης συνέχισε τα κηρύγματά του για ισότητα μέχρι τον θάνατό του το 1988 από ανακοπή καρδιάς.



(Την 21η Μαρτίου 1965 ξεκινά, υπό τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η τρίτη κατά σειρά πορεία από την πόλη Σέλμα και αφού διάνυσε 80 χιλιόμετρα καταλήγει τέσσερις μέρες αργότερα στην πρωτεύουσα της Αλαμπάμα Μοντγκόμερι, προπύργιο του ρατσισμού. Η πρώτη απόπειρα της πορείας, την Κυριακή 7 Μαρτίου, είχε τερματιστεί άδοξα από την τυφλή αστυνομική βία, μένοντας στην ιστορία ως ¨Ματωμένη Κυριακή". Εκτός του π. Γκουβέλλη, το παρόν στην πορεία της Σέλμα δίνει και Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, όπως φαίνεται και από το ιστορικό εξώφυλλο του περιοδικού Life της εποχής. Το αίτημα για πλήρη πολιτικά, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα στους μαύρους της Αμερικής είχε ήδη από το 1963 προσλάβει παγκόσμια απήχηση με την ιστορική πορεία στην Ουάσιγκτον, όπου ο Κινγκ εκφωνεί μπροστά από το μνημείο του Αβρ. Λίνκολν και ενώπιον 250.000 ανθρώπων τον περίφημο λόγο του ¨I have a dream...¨. Για τους αγώνες του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Κινγκ θα λάβει το 1964 το Νόμπελ Ειρήνης.)

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Άγνοια...


Διαβάσαμε στο διαδίκτυο για μια υποτιθέμενη «έρευνα» του ΟΗΕ, που μεταξύ μας, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν και αληθινή...
Απ' όλα τα κράτη-μέλη ζητήθηκε το ίδιο πράγμα: «Παρακαλώ να εκφέρετε την τίμια και ειλικρινή γνώμη σας για τη λύση στο πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων στον υπόλοιπο κόσμο». Δυστυχώς, η έρευνα απέτυχε. Διότι:

  • Στην Αφρική δεν ήξεραν τι σημαίνει «τρόφιμα».
  • Στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει «τίμια».
  • Στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σημαίνει «ειλικρινή».
  • Στη Δυτική Ευρώπη (που δεν συμπεριλαμβάνει την Αγγλία, που θεωρεί τον εαυτό της έναν κόσμο μόνη της!) δεν ήξεραν τι σημαίνει «έλλειψη».
  • Στη Σκανδιναβία δεν ήξεραν τι σημαίνει «πρόβλημα».
  • Στην Κίνα δεν ήξεραν τι σημαίνει «γνώμη».
  • Στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σημαίνει «λύση».
  • Και στις ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σημαίνει «υπόλοιπος κόσμος».

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Λεξιλογικοί «Νόστοι», του Γ. Μπαμπινιώτη


Ο «νόστος», η επιστροφή στην πατρίδα (από το ρήμα νέομαι «επιστρέφω»), δεν χαρακτήρισε μόνο «τη γλυκιά προσμονή τής επιστροφής στην πατρίδα» που κατέληξε στο νόστιμος, αλλά έδωσε και «τον ψυχικό πόνο που γεννάει αυτή η προσμονή», τη νοσταλγία. Και ήταν μάλιστα οι Γάλλοι που κατέφυγαν στις ελληνικές λεξιλογικές πηγές, πλάσσοντας πρώτοι αυτοί το άλγος τού νόστου, το nostalgie. Ετσι, από άλλο δρόμο, η λέξη επέστρεψε στη «λεξιλογική πατρίδα» της.

Η επιστροφή μιας λέξης ως δανείου στη γλώσσα από την οποία ξεκίνησε χαρακτηρίζεται ως αντι-δάνειο, ως επιστροφή δανείου, ως επιστροφή μιας λέξης στη γλώσσα στην οποία γεννήθηκε. Από τις πιο αποκαλυπτικές διαδικασίες λειτουργίας τής γλώσσας στο πεδίο συνάντησης των λαών και των πολιτισμών είναι τα αντιδάνεια. Συνιστούν μαρτυρίες τής περιπέτειας στη ζωή των λέξεων και μαζί παραδείγματα τού πόσο αυτά τα κατεξοχήν πνευματικά δημιουργήματα, που είναι οι λέξεις, εξελίσσονται εννοιολογικά περνώντας από γλώσσα σε γλώσσα, από λαό σε λαό, για να ξαναγυρίσουν συχνά στον τόπο καταγωγής τους πραγματοποιώντας έτσι τον «λεξιλογικό νόστο» τους...

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το Βήμα της Κυριακής 19 Σεπτεμβρίου 2009

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Ψαύση Θανάτου...

Tο Άγιον Ορος διασχίζεται από δρόμους, αλλά και μονοπάτια· τι προτιμάτε;
Aναμφισβήτητα, τα μονοπάτια, αλλά χρησιμοποιώ αφειδώς και τους δρόμους. Tα μονοπάτια κρύβουν ένα μυστήριο. Προσφέρουν σκιά, έχουν ξέφωτα και σου προκαλούν τη λαχτάρα για αναπάντεχες συναντήσεις· όπως με μια πέτρα καλυμμένη με βρύα, μ' ένα σπάνιο είδος κάμπιας και με τόσο άλλα, που άδηλα ίσως, μπορεί ν' αναμένει η επιθυμία σου. Eπιπλέον, δεν σκονίζεσαι. Aλλωστε, κάθε άνθρωπος έχει το δικό του δρόμο ή μονοπάτι στον κόσμο τούτο.

Ο μοναχισμός είναι δρόμος ή μονοπάτι;
Στενή οδός. Aυτός είναι ο χαρακτήρας όλων των οδών που άγουν στη Bασιλεία του Θεού. Kαι ο μοναχισμός αποτελεί μία οδό έτη περισσότερο στενή, γιατί προορίζεται για έναν. Γι' αυτόν που βαδίζει μόνος προς μόνον. Mονο-πάτι.

Eνώ η ποίηση;
Kαι αυτή μονοπάτι. Δρόμος μοναχικότατος. Aνεξήγητη κλίσις. Δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί έχεις αυτήν την ανάγκη να φιλοτεχνείς· αλλά είναι ζωτική ανάγκη.

Σχετίζονται τα δύο αυτά μονοπάτια;
Ο μοναχισμός δεν οδηγεί στη Bασιλεία του Θεού από μόνος του, παρ' εκτός αν βιώνεται ως μετάνοια μέχρι τελευταίας αναπνοής· δηλαδή, γυρνώντας το νου προς το Θεό, το λόγο του Θεού. Tο ίδιο και η ποίηση. Aλλωστε, και τα δύο έχουν να κάνουν με το λόγο, τη βίωσή του και την έκφρασή του. Kάθε χριστιανός προτρέπεται να διακρίνει «παν ρήμα αργό» από το έγκαιρο. Οποιος ασχολείται με το λόγο ασχολείται και με τη σιωπή.

Tηρείται η σιωπή από τους σημερινούς πνευματικούς ανθρώπους;
Δεν έχουμε μάθει να σιωπούμε όταν γράφουμε. Φωνάζουμε πολύ. H ποίηση, όπως και ο μοναχισμός, έχει να κάνει με την πειθαρχία. Aπό τους περιορισμούς γεννιέται η τέχνη. Aπό τις πολλές ελευθερίες πεθαίνει. Aς έχουμε, όμως, υπ' όψιν ότι ο μοναχισμός είναι η τέχνη των τεχνών.

H ποίηση είναι «ψαύση θανάτου»;
Nαι, γιατί είναι ψαύση ζωής. Οταν πεθαίνεις ζεις. Aυτό έχει να κάνει με το μυστήριο του Σταυρού.

Kαι στον πρόλογο της ποιητικής σας συλλογής «Συμεών Mνήμα», αναφέρεστε στη ζωοποιό νέκρωση.
Eίναι η διαδικασία του αγιασμού. Οσο πεθαίνει το σαρκικό φρόνημα - δηλαδή το φρόνημα το κτητικό, που παραμένει μόνο στο κατ' αίσθηση και όχι δι' αυτής, πέρα απ' αυτή - τόσο σου χαρίζεται η ζωή, ο ίδιος ο Λόγος που είναι πανδαισία, απόλαυση, χαρά, τρυφή. Eνώ το φρόνημα της σαρκός είναι να λατρεύεις το κτίσμα αντί του κτίσαντος.


Ο Ιερομόναχος Συμεών De la Jara γεννήθηκε στην Λίμα του Περού, σπούδασε στο Παρίσι κι έζησε στο Λονδίνο και τις μακρινές Ινδίες. Περιπλανήθηκε σε ηπείρους, πολιτισμούς και θρησκεύματα για να καταλήξει στα μέσα της δεκαετίας του 1970 στο Άγιο Όρος. Από τις εκδόσεις Άγρας κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές "Νηφάλιος μέθη", "Συμεών μνήμα" και "Με ιμάτιον μέλαν", ως επακόλουθο της συνάντησης του με τον Έλληνα Λόγο. Για περισσότερο υλικό αναφορικά με την ζωή και το ποιητικό έργο του Ιερομονάχου Συμεών, καθώς και για το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του, πατήστε εδώ

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Δεν έφταιγαν οι ίδιοι, του Γιάννη Τριάντη

Ο,τι διάολο και να ήταν από γεννησιμιού της η Αριστερά -υπεροπτική, φαντασμένη, δογματική, συνοφρυωμένη, καχύποπτη, μεμψίμοιρη, εστέτ, μονολιθική- ένα δεν ήταν: γελοία...
Σήμερα, με βασική ευθύνη του Αλαβάνου και του Τσίπρα, το μέρος αυτό της Αριστεράς -το πιο απρόβλεπτο, το πιο ελπιδοφόρο- κατάντησε ρεζίλι των σκυλιών... Ο κόσμος καίγεται, και εκείνοι μαζί με τις αραχνιασμένες παρέες τους -ανανεωτικές, ριζοσπαστικές, κινηματικές- όχι απλώς ομφαλοσκοπούν αλλά κατατρίβονται σε σκιαμαχίες και παιδαριώδεις ανταγωνισμούς. Αφού κατάφεραν να... αναχαιτίσουν την εκπληκτική δυναμική που είχε δημιουργηθεί στο κοινωνικό σώμα, λόγω ύφεσης του παραπαίοντος ΠΑΣΟΚ, οδηγούν τον χώρο της ανοιχτής Αριστεράς στην εκμηδένιση και στο περιθώριο. Αλλά «δεν έφταιγαν οι ίδιοι, τόσοι ήταν», που θα 'λεγε ο Μανόλης Αναγνωστάκης...


Ο Γιάννης Τριάντης επιμελείται στο καθημερινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας την στήλη "Ο τύπος των ήλων", ρίχνοντας λοξές (συνήθως εξ αριστερών..) ματιές στην επικαιρότητα και τον τύπο. Ως εκ τούτου μόνο για πολιτική και δημοσιογραφική ιδιοτέλεια δεν μπορεί να κατηγορηθεί το προηγηθέν σχόλιο.
Η στήλη του ενδεχομένως να αποτελεί το πλέον διεισδυτικό σχόλιο της ημέρας στον ελληνικό τύπο.
Ελευθεροτυπία 08/09/2009

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Αφρόψαρα του νου...


Από τη στιγμή που ο Χριστιανισμός παύει να είναι πίστη ή τρόπος ζωής -ο άριστος βίος των αρχαίων Ελλήνων- και γίνεται ιδέα, φαντάζει για μένα το ίδιο αν είσαι χριστιανός ή άθεος. Όπως παράλληλα φαντάζει το ίδιο αν είσαι ιδεαλιστής ή υλιστής, σύμφωνα με την ορολογία της νεότερης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας. Αφρόψαρα του νου όλα αυτά, που δεν κατεβαίνουν στα μεγάλα βάθη της ζήσης μας…


Τα «Collectanea» του Ζήσιμου Λορεντζάτου, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Δόμος», σε επιμέλεια Σταύρου Ζουμπουλάκη.



Του αναγνώστη μας Ι. Φρουδαράκη

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

Βοηθός εν θλίψεσι ταις ευρούσαις ημάς σφόδρα...


Ψαλμός ΜΕ΄


Ο Θεός ημών καταφυγή και δύναμις, βοηθός εν θλίψεσι ταις ευρούσαις ημάς σφόδρα. Δια τούτο ού φοβηθησόμεθα εν τω ταράσσεσθαι την γην και μετατίθεσθαι όρη εν καρδίαις θαλασσών. ’Ηχησαν και εταράχθησαν τα ύδατα αυτών, εταράχθησαν τα όρη εν τη κραταιότητι αυτού. Του ποταμού τα ορμήματα ευφραίνουσι την πόλιν του Θεού· ηγίασε το σκήνωμα αυτού ο Ύψιστος. Ο Θεός εν μέσω αυτής και ού σαλευθήσεται· βοηθησει αυτή ο Θεός το προς πρωί πρωί. Εταράχθησαν έθνη, έκλιναν βασιλείαι, έδωκε φωνήν αυτού ο Ύψιστος, εσαλεύθη η γη. Κύριος των δυνάμεων μεθ’ημών, αντιλήπτωρ ημών ο Θεός Ιακώβ. Δεύτε και ίδετε τα έργα του Θεού, ά έθετο τέρατα επί της γης. Ανταναιρών πολέμους μέχρι των περάτων της γης· τόξον συντρίψει και συνθλάσει όπλον και θυρεούς κατακαύσει εν πυρί. Σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ είμι ο Θεός· υψωθήσομαι εν τοις έθνεσιν, υψωθήσομαι εν τη γη. Κύριος των δυνάμεων μεθ’ημών, αντιλήπτωρ ημών ο Θεός, Ιακώβ.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού...








Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

ΑΜΚΑ. Άλλο ένα σημείο των καιρών;


Απέναντι στην χορεία των κατ' επάγγελμα εσχατολόγων, κινδυνολάγνων και κυρίως "αυθεντικών¨ ερμηνευτών των περίφημων "σημείων των καιρών" που έχουνε κατακλύσει και το διαδίκτυο, προτάσσουμε την καθ' όλα σοβαρή και μετρημένη γραφίδα του Αρχιμανδρίτη Γεωργίου Καψάνη, καθηγουμένου της Ι.Μ Γρηγορίου Αγίου Όρους. Λόγος σεμνός, μετρημένος και κυρίως πλήρης θεολογικής τεκμηρίωσης και Ορθοδόξου Εκκλησιαστικού φρονήματος. Μη φοβείσθε» (Ματθ. 28:10)


...το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν θα παραλάβουμε σε ένα δημόσιο έγγραφο έναν αριθμό, έστω μέσα σε ένα κλίμα ούτως ή άλλως προβληματικό και ενδεικτικό των «σημείων των καιρών», αλλά αν θα τον δεχθούμε ως σημείον προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως Χάραγμά του, όταν αυτός ο ίδιος έλθη. Υπό την έννοια αυτή ο ΑΜΚΑ, ως αριθμός πού θα διευκόλυνε την Πολιτεία να επιτέλεση το καθήκον της έναντι των πολιτών, είναι ηθικώς και πνευματικώς ουδέτερη (έχουμε βεβαίως ήδη ειπεί ότι είναι προβληματική και επικίνδυνη η αριθμοποίησις στα χέρια τυραννικών καθεστώτων ή στο πλαίσιο της ηθικής ασυδοσίας της εποχής μας). Η παρουσία όμως του ΑΜΚΑ στην ζωή μας μας υπενθυμίζει το καθήκον μας και μπορεί να είναι το καλύτερο μήνυμα του Θεού σε όλους μας, να εντείνουμε την καθημερινή μας μετάνοια, να προσέχουμε τους εαυτούς μας «μήποτε βαρυνθώσιν ημών αι καρδίαι έν κραιπάλη και μέθη, και μερίμναις βιωτικαίς, και επιστή εφ’ ημάς αιφνίδιος η ημεέρα εκείνη, ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθήμενους επί πρόσωπον πάσης της γης» (πρβλ. Λουκ. κα’ 34-35). Εφ’ όσον έλάβαμε εντολή από τον Κύριο να προσέχουμε τα «σημεία των καιρών» (Ματθ. ιστ’ 3), και εφ’ όσον βλέπουμε ότι η παγκοσμιοποίηση σε πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό επίπεδο προχωρεί, η αποστασία από το θέλημα του Θεού αυξάνει, και ο πολύς κόσμος ζη σε μία αδιαφορία για την πνευματική ζωή, μπορούμε να ιδούμε τις καταστάσεις αυτές ως «σημεία των καιρών» και να καλλιεργήσουμε την πίστι μας, την μετάνοια μας, την αγάπη μας προς τον Κύριο, και το μαρτυρικό μας φρόνημα. Έτσι θα μπορέσουμε να ετοιμασθούμε για να αντιμετωπίσουμε την πλάνη του Αντιχρίστου, αν πρόκειται να έλθη στις ήμερες μας «ίνα κατισχύσωμεν εκφυγείν ταύτα πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι [τον κατα-τρεγμό του εναντίον της Εκκλησίας], και σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου» (πρβλ. Λουκ. κα’ 36) με ελπίδα στην αιώνια ζωή μαζί Του στην Βασιλεία του Πατρός.

Το πλήρες κείμενο του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη έχει αναρτηθεί στο vatopaidi.wordpress.com.

Εμείς είμαστε οι άλλοι, του Κώστα Λεονταρίδη


Υπάρχει ένα ανέκδοτο-ιστορία, με διαβολεμένη πυκνότητα. Σας το καταθέτω (ή το υπενθυμίζω): ένας φιλήσυχος ανθρωπάκος χάνει τα βήματά του και μέσα στο σκοτάδι βρίσκεται σε κακόφημη γειτονιά της πόλης. Σ’ ένα στενό, τον στριμώχνουν τρεις τέσσερις αγριάνθρωποι, μέλη συμμορίας, τον κολλάνε στον τοίχο, βγάζουν μαχαίρια και τον ρωτάνε.

-Λέγε ρε, είσαι με εμάς ή με τους άλλους;

Με τρεμάμενη φωνή ο ήρωάς μας απαντά με τον πιο αναμενόμενο τρόπο. «Μ’ εσάς είμαι, θέλει ρώτημα;»

Τότε οι άγριοι μπήγοντας τα μαχαίρια τους στο κορμί του ανυπεράσπιστου, φωνάζουν γελώντας: την πάτησες, εμείς είμαστε ο άλλοι.

Η χαριτωμένη ιστοριούλα έχει συγγενικά στοιχεία με τους γλυκανάλατους τίτλους που δίνουμε στην Αθήνα τον Αύγουστο, όταν η πρωτεύουσα αδειάζει, φεύγουν οι «άλλοι». Ξαφνικά, κι ενώ όλα τα κτίρια και ο στενός της ορίζοντας παραμένουν στη θέση τους, οι ασχήμιες της μετακομίζουν μαζί με τους παραθεριστές και από αβίωτη πόλη γίνεται μια Αθήνα με ανθρώπινο πρόσωπο -έτσι δεν λέμε;- επειδή ακριβώς οι περισσότεροι απουσιάζουν. Τη βαφτίζουμε ανθρώπινη κάθε Αύγουστο, χωρίς να έχει πρασινίσει, χωρίς να έχει σμικρυνθεί, χωρίς να έχει γίνει πιο φθηνή. Κι αυτοί που μένουν, ξεχνώντας τη συνεχή εναλλαγή των ρόλων συμπεραίνουν -μεταξύ μας τώρα...- ότι λείπουν οι βάρβαροι (ανάμεσά τους φίλοι, συγγενείς, γνωστοί) και η Αθήνα τούς φαίνεται σαν ένα ψυχωφελές κάδρο που το χαζεύουν χωρίς να στριμώχνονται. Εχουμε λοιπόν υπογραμμένη μια ομαδική κυνική ομολογία. Δεν είναι η πόλη που μάς τρελαίνει, όσο οι «άλλοι», αυτοί είναι που κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Ενα υδροκέφαλο τέρας δεν μετατρέπεται από τη μια μέρα στην άλλη σε αναδυόμενη Αφροδίτη που αποκαλύπτει τις χάρες της, έτσι δεν είναι;
Ξεψυχάει και αυτός ο Αύγουστος, από αύριο θα αρχίσει με την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων να ασχημαίνει πάλι επισήμως η Αθήνα, ο «δακτύλιος» της από την 1η Σεπτεμβρίου θα περισφίγγει το νευρικό σύστημα των οδηγών.
Η πρωτεύουσα ξαναγίνεται αβίωτη, και δεν φταίμε «εμείς» αλλά ο «άλλοι», οι βάρβαροι επιστρέφουν για να συνενωθούν με πρώην βαρβάρους που από ένστικτο επιβίωσης θα ξαναγίνουν βάρβαροι, η ζωή επανέρχεται στους κανονικούς ρυθμούς και στις (αν)ισορροπίες της. Εν μέσω καμένων δασών, η πόλη θα εξακολουθεί να χρωματίζεται από το αποτύπωμα όλων μας.
Οσοι έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, παραδίδουν ηττημένοι τη σκυτάλη στις επόμενες γενιές με θλιβερό επιχείρημα: οι «άλλοι» ήταν πιο πολλοί, πιο δυνατοί.


Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

Ο καμένος και ο … καημένος


Πως μπορεί μια εικόνα να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη. Μια εικόνα, που κάνει όλα τα διαμερίσματα της ψυχής να ανοίγουν πόρτες και παράθυρα μπροστά της, ξαφνικά η ίδια εικόνα σε κάνει να κλείσεις όχι μόνο την ψυχή αλλά και τα μάτια.
Προχωρώ μέσα στο καμένο δάσος. Η εικόνα του Παραδείσου μεταμορφωμένη σε κόλαση. Ακουμπώ το χέρι πάνω σε καμένο κορμό, όπως σε ώμο αρρώστου, προσπαθώντας να συμπαρασταθώ στο μαρτύριο. Βγαίνει καπνός από μέσα του, όπως η απόγνωση ξεχειλίζει από την ψυχή. Εκεί, έχοντας ακουμπήσει πάνω στον καμένο κορμό, ψηλαφώντας τον πόνο του, άκουσα θρήνο να βγαίνει μαζί με τον καπνό μέσα από τα σπλάχνα του. Θρήνο που και ο Ιερεμίας ο Προφήτης θα ζήλευε:
- Με λες, εδώ και αιώνες, ξύλο παρακοής, ενώ η παρακοή είναι δικό σου γέννημα. Θα ήμουν ξύλο υπακοής εάν εσύ το ήθελες.
- Μα εγώ…, πήγα να δικαιολογηθώ αλλά ο θρήνος σα χείμαρρος ορμητικός με παρέσυρε.
- Καις οτιδήποτε μπορεί να γίνει σταυρός στη ζωή σου.
- Να σου πω…
- Τσουρουφλίζεις τους αδελφούς σου με τη συκοφαντία, την κατάκριση που βγαίνουν σα φωτιά από το στόμα σου.
- Ξέρεις εγώ…
- Καταστρέφεις ό,τι ευωδιάζει μέσα σου και γύρω σου.
-…
- Ρυπαίνεις και την πνευματική σου ατμόσφαιρα και τον αέρα που αναπνέεις.
- Μα …, κατάφερα να ξεστομίσω.
- Ό,τι σου προσφέρει σκιά και σε ξεκουράζει το κερνάς φωτιά. Το δέντρο το ευσκιόφυλλο, τη Θεοτόκο, με βλασφημίες της ανταποδίδεις την ευεργεσία. Τους αγίους που μέσα στον καύσωνα της ζωής σου με δροσιά σε κοινώνησαν, στο καμίνι της λήθης τους καταδίκασες.
-…
- Φωτιά σκορπάς παντού. Άλλωστε φωτιά έχεις μέσα σου, τη φωτιά των παθών σου. Αυτό έχεις, αυτό δίνεις.
Δεν τόλμησα να προφέρω, ούτε μονοσύλλαβη λέξη. Όλα τα παρέσυρε το θρηνητικό άσμα.
- Νεκρώνεις ό,τι ζωντανό βαριανασαίνει και μέσα σου και γύρω σου.
- …
- Μεταδίδεις το θάνατο και την αρρώστια.
- …
- Θέλεις, λέει, να φτιάξεις σπίτια, χρειάζεσαι οικόπεδα και σκάβεις μεθοδικά τον τάφο σου.
- …
- Καμένη γη η ψυχή σου κακομοίρη. Ήρθε το ζωντανό νερό, ήρθε ο σποριάς και συ γη στείρα, καταδικασμένη σε ακαρπία.
-…
- Δεν μιλάς; Για πες μου; Εσύ με φύτεψες; Εσύ με πότισες; Εσύ κουράστηκες; Δώρο για σένα ήμουν. Δώρο Εκείνου που δημιούργησε και ‘μενα και ‘σένα. Ούτε τα δώρα που σου δόθηκαν, δεν είσαι ικανός να χαρείς. Τα δώρα της αγάπης Του, έγιναν στα χέρια σου όπλα επικίνδυνα και ολέθρια.
- …
- Σε λυπάμαι, καημένε, σε λυπάμαι, είπε το δέντρο, βγάζοντας τον καπνό που έκαψε το τελευταίο ζωντανό του κύτταρο.
- Συγχώρα με, συγχώρα με, κατάφερα να ψελλίσω, τρέχοντας μέσα στο μακρύ, καπνισμένο, νεκρό, πρώην παράδεισο.


Ευροκλύδων
Τεύχος 17, Μάιος - Ιούλιος 2007

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Φοβάμαι όλα αυτά, που θα γίνουν για μένα, χωρίς Εσένα…


Φόβος ο ανώνυμος φίλος. Γεγονός, ο φόβος, που το νιώθω πριν ακόμη μάθω το όνομα του. Με συντροφεύει από τη στιγμή που ο Θεός, έδωσε ευλογία να κάνω το πρώτο μου βήμα, έξω από τη μητρική ασφάλεια. Έχουμε γίνει αχώριστοι. Παντού μαζί, στην κούνια, στα παιχνίδια, στις αταξίες μου. Μόνο όταν τρέχω στης μάνας μου την αγκαλιά, αυτός κοντοστέκεται και περιμένει να βγω από τα τείχη μου, τα δύο της χέρια. Τα βράδια οι επισκέψεις του γίνονται συχνότερες γιατί του αρέσει να παίζει με το σκοτάδι και τις σκιές. Μου είπαν ότι μεγαλώνοντας θα αφήσω το φόβο στα παιδικά μου χρόνια, παρέα με τα παιχνίδια, την αθωότητα και ότι άλλο αφήνω έξω από τις βαλίτσες της ζωής. Ίσως αυτό είναι το τελευταίο παραμύθι των παιδικών χρόνων.

Φόβος ο επώνυμος σύντροφος. Μεγαλώνω, και μαζί με μένα ο φόβος μου ή μάλλον οι φόβοι μου. Τώρα έγιναν πολλοί. Ο ένας γεννά τον άλλον. Ο ένας τρέφει τον άλλον. Τώρα φοβάμαι πρόσωπα που αγαπώ. Τι φοβερό!!! Ότι αγαπώ με φοβίζει. Ακόμα και η ζωή μου. Και ότι με φοβίζει το σκοτώνω. Με φοβίζει το παρόν, με τρομάζει το μέλλον. Με φοβίζουν οι άλλοι, με τρομάζει η μοναξιά. Φοβάμαι μη μετανιώσω, μη χάσω, μη νικηθώ. Φοβάμαι ότι μπορεί να μη ζήσω αλλά φοβάμαι και να ζήσω. Φοβάμαι το θάνατο, τον πόνο, την αποτυχία, τον αποχωρισμό. Γνωρίζω καλά ότι μεγεθυντικός φακός του φόβου μου είναι ο εγωισμός και τα σφιχταγκαλιάσματα του με τη ζωή μου. Φοβάμαι να χωρίσω αυτό το ζευγάρι που διαρκώς γεννοβολά γεμίζοντας ασφυχτικά το χρόνο μου.

Μετα φόβου Θεού. Μόνο ένας φόβος μπορεί να νικήσει τον φόβο μου. Ένας φόβος εντελώς διαφορετικός από αυτόν που τόσα χρόνια με συνοδεύει τυρρανικά. Και εδώ φοβάμαι. Φοβάμαι την πίστη που δεν είναι εμπιστοσύνη, την αγάπη που κυοφορεί το συμφέρον, την προσευχή που αναπαύεται στη συνήθεια ή στηρίζεται στην ανάγκη, την ταπείνωση που τρέφει τον εγωισμό, την ιερωσύνη που έχασε την παρακαταθήκη, την αγρυπνία που κοιμίζει την συνείδηση, την νηστεία που δεν είναι πείνα για το Θεό, την εξομολόγηση που δεν γνωρίζει τη μετάνοια, την μετάνοια που δεν ποτίζεται από το στύψιμο της ψυχής, την Θεία Κοινωνία που δεν είναι συνάντηση, επαφή, ένωση, την πνευματική ζωή που δεν έχει Πνεύμα. Και εδώ φοβάμαι, μα αυτά που φοβάμαι γεννούν την Ανάσταση και αποβάλλουν τον φόβο του θανάτου. Δείχνουν τον σταυρό, εκεί που με τον πόνο συμφιλιώνεσαι. Κρατάς αυτό το φόβο για να μη φοβάσαι. Αυτός ο φόβος σε οδηγεί εκεί που ο θάνατος γίνεται ζωή, ο πόνος αρετή, ο φόβος νίκη, ο χρόνος αιωνιότητα. Εκεί βλέπεις τον φόβο σου να χάνει τη δύναμη του και ακούς την επισφράγιση της νίκης «Θαρσείτε, Εγώ ειμί, μή φοβείσθε»